جلوگیری از ابتلا به آلزایمر از طریق این نوع تمرینات ورزشی
به نقل از خبرآنلاین، کارشناسان همچنین گزارش کردهاند که دوچرخهسواری باعث افزایش حجم هیپوکامپ، بخشی از مغز که به حافظه و یادگیری تعلق دارد، میشود و این امر میتواند در جلوگیری از زوال شناختی تأثیر قابل توجهی داشته باشد.
خبرگزاری ایسنا به نقل از منابع خود نوشت: ورزش منظم به طور مکرر در تحقیقات مختلف به عنوان عاملی مؤثر در کاهش خطر ابتلا به زوال عقل بررسی شده است، تا آنجا که کمیسیون لنسیت در سال ۲۰۲۴ آن را به عنوان یکی از ۱۴ عامل کلیدی برای جلوگیری یا به تأخیر انداختن تقریباً ۴۵ درصد موارد زوال عقل معرفی کرده است. در حال حاضر، بیش از ۵۵ میلیون نفر در سطح جهان با این بیماری دست و پنجه نرم میکنند و برآورد میشود که این تعداد تا سال ۲۰۵۰ تقریباً سه برابر شود.
این تحقیق که بر روی نزدیک به ۴۸۰ هزار نفر در انگلستان انجام شده و نتایج آن در مجله انجمن پزشکی آمریکا (JAMA Network Open) منتشر شده است، نشان میدهد میانگین سنی شرکتکنندگان ۵۶.۵ سال بوده است. این افراد بر اساس شیوههای اصلی جابهجایی روزمره خود، به جز مسیر رفتوآمد به محل کار، به گروههای غیرفعال، پیادهروی، ترکیبی از پیادهروی و غیرفعال، دوچرخهسواری و ترکیبی از دوچرخهسواری با سایر روشها تقسیمبندی شدند. در طی دوره پیگیری ۱۳.۱ ساله، ۸۸۴۵ نفر به زوال عقل مبتلا شده و ۳۹۵۶ نفر به آلزایمر گرفتار گشتند.
این پژوهش نشان داد که پیادهروی و ترکیب آن با روشهای دیگر خطر زوال عقل را به میزان ۶ درصد کاهش میدهد، اما به طرز جالبی خطر ابتلا به آلزایمر را ۱۴ درصد افزایش میدهد. از سوی دیگر، دوچرخهسواری و ترکیب آن با سایر شیوهها بیشترین ارتباط را با افزایش حجم هیپوکامپ نشان دادند.
با این وجود، مطالعه مزبور دارای محدودیتهایی نیز بود. دادههای مربوط به نوع انتقال تنها یک بار و به صورت خوداظهاری جمعآوری شدند و تغییرات عادات افراد در طول زمان در نظر گرفته نشده است. بیشتر شرکتکنندگان نیز از نژاد سفید و در ابتدای مطالعه سالمتر از میانگین جامعه بودند، از این رو نتایج به طور قطع قابل تعمیم به تمام جوامع نمیباشد. بعلاوه، این تحقیق از نوع مشاهدهای است و نمیتواند رابطهای علت و معلولی بین دوچرخهسواری و کاهش خطر زوال عقل را تأیید کند، بلکه تنها یک ارتباط را نمایان میسازد.
نویسندگان این تحقیق خاطرنشان کردند که افرادی که روشهای فعال برای جابهجایی را کرده بودند، بیشتر زن، غیرسیگاری، تحصیلکرده، از نظر بدنی فعالتر و دارای شاخص توده بدنی پایینتر و بیماریهای مزمن کمتری بودند. در مقابل، گروههای دوچرخهسواری یا دوچرخهسواری ترکیبی عمدتاً مردان و افرادی با سبک زندگی سالمتر و شرایط جسمانی بهتر بودند.
به گزارش ایندیپندنت، ارتباط موجود بین خطر افزایش آلزایمر و تمایل به پیادهروی ممکن است ناشی از این واقعیت باشد که برخی از این شرکتکنندگان، از قبل دچار مشکلات تعادل یا حرکتی بودهاند. همچنین سرعت پیادهروی نیز از اهمیت محوری برخوردار است. پیادهروی آهسته و کوتاه ممکن است به اندازه کافی موثر نباشد، در حالی که پیادهروی طولانیتر و با سرعت بیشتر میتواند تاثیر بهتری داشته باشد؛ با این حال، این تحقیق به جزئیاتی در مورد تعداد، سرعت یا مدت زمان پیادهروی و دوچرخهسواری افراد اشارهای نکرده است.
با این حال، متخصصان تأکید میکنند که دههها تحقیق نشان دادهاند که ورزش برای سلامت مغز بسیار مفید است. دوچرخهسواری به احتمال زیاد با تقویت سلامت قلب و عروق، افزایش جریان خون به مغز، حمایت از نوروپلاستیسیته (انعطافپذیری عصبی) و بهبود سوختوساز، خطر زوال عقل را کاهش میدهد.
همچنین نویسندگان این مطالعه تأکید کردند که دوچرخهسواری نیازمند به کارگیری بیشتر تواناییها و کوششهای مختلف مغز است که این نکته میتواند در ایجاد حفاظت آیندگانی در برابر زوال عقل مؤثر باشد.
۲۲۳۲۱۷
