فشارهای روانی ناشی از تبعیض نژادی
در این پژوهش، محققان نمونههای خونی بیش از ۱۵۰۰ نفر از ساکنین منطقه سنتلوئیس را طی ۱۷ سال مورد بررسی قرار دادند و دو پروتئین مرتبط با التهاب، شامل پروتئین واکنشی C (CRP) و اینترلوکین-۶ را مورد سنجش قرار دادند.
این نشانگرها در مواقعی که پاسخ استرسی بدن به طور مکرر تحریک میشود، در خون افراد افزایش مییابند و نوعی «ردپای زیستی» از استرس مزمن را به جا میگذارند. تیم تحقیق متوجه شد افرادی که برای دههها تحت استرس قرار داشتهاند (از مشکلات دوران کودکی و تروما تا تبعیض و مسائل مالی) در سالهای بعدی زندگی خود دارای سطح التهاب بالاتری هستند که این افزایش التهاب مستقیماً با کاهش طول عمر ارتباط دارد.
طی این مطالعه، حدود ۲۵ درصد از مشارکتکنندگان سیاهپوست جان خود را از دست دادند در حالی که این میزان برای سفیدپوستان حدود ۱۲ درصد بود. محققان تخمین زدند که استرس و التهاب تقریباً ۴۹.۳ درصد از این تفاوت را توضیح میدهند؛ عددی که نشاندهنده این است که تقریباً نیمی از شکاف مرگومیر میان این دو گروه را میتوان به همین عوامل نسبت داد. رایان باگدان، نویسنده ارشد مقاله و استاد علوم روانشناسی و علوم مغز در دانشگاه واشینگتن در سنتلوئیس، بیان میکند که این شاخصهای خونی به وضوح «عواقب» ناشی از رویدادهای استرسزای مزمن زندگی را نشان میدهند.
این نتایج، فرضیه مشهور «فرسودگی» را تقویت میکند؛ نظریهای که بیان میکند فشارهای مداوم در زندگی در یک جامعه نابرابر به تدریج موجب فرسودگی جسم میشود. آرلاین جرونیموس، استاد دانشگاه میشیگان و طراح این نظریه که در این پژوهش حضور نداشت، بر این باور است که حتی این نتایج نیز احتمالاً مسئله را کمتر از آنچه که هست، به نمایش گذاشتهاند؛ چرا که «برخی از افرادی که بیشترین فرسودگی را تجربه کردهاند، پیش از این مطالعه از دنیا رفتهاند.» او بهویژه دوران سنی ۳۵ تا ۶۰ سال را به عنوان سختترین و پر استرسترین دوره زندگی برای گروههای حاشیهای توصیف میکند.
جرونیموس همچنین تصریح میکند که این پژوهش بیشتر بر رویدادهای بزرگ زندگی تمرکز داشته و فشارهای روزمرهای همچون توهینهای مکرر یا نیاز به تغییر لحن، ظاهر یا رفتار برای هماهنگی با محیطهایی که عمدتاً سفیدپوست هستند را به خوبی اندازهگیری نکرده است؛ فشارهایی که او با عبارت «مشتهای روزمره به صورت» توصیف میکند.
براساس آمار سال ۲۰۲۳، امید به زندگی سیاهپوستان آمریکایی تقریباً ۷۴ سال تخمین زده شده است. در مقابل، سفیدپوستان به طور میانگین عمر طولانیتری دارند و آمریکاییهای آسیایی با امید به زندگی تقریباً ۸۵ سال در صدر قرار میگیرند. لیندا مارتینز، استاد و پژوهشگر حوزه عدالت سلامت در UConn Health که در این تحقیق مشارکت نداشته، این یافتهها را مجدداً بر تأثیرات منفی نژادپرستی تأکید میکند و اظهار میدارد که «یک کلاس مدیریت استرس» بههیچوجه قادر به جبران چنین شکاف عمیقی نیست. او بهحق بیان میکند که این نتایج بیانگر یک واقعیت مهم هستند؛ نژادپرستی همچنان محرک اصلی نابرابریهای نژادی در سلامت و مرگومیر به شمار میرود.
