آیا پارکینسون در هالهای از خطر است؟ احتیاط کنید؛ سندرم متابولیک در کمین است
تحقیقات اخیر رابطهای نگرانکننده میان سندرم متابولیک و بیماری پارکینسون را کشف کردهاند. این سندرم که با ویژگیهایی نظیر چاقی در ناحیه شکم، افزایش فشار خون و قند خون بالا شناخته میشود، علاوه بر اینکه خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و دیابت را افزایش میدهد، به عنوان یک عامل خطر قابل اصلاح برای پارکینسون نیز مطرح گردیده است. دانشمندان بر این باورند که حفظ سلامت متابولیک، بهویژه در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد این بیماری هستند، از اهمیت بالایی برخوردار است.
پژوهشگران اخیراً ارتباط قابل توجهی را میان سندرم متابولیک و بیماری پارکینسون، به عنوان دومین اختلال عصبی شایع در بزرگان، شناسایی کردهاند. این کشف میتواند نقطه عطفی در پیشگیری و مدیریت مشکل پارکینسون باشد. سندرم متابولیک، شامل مسائلی همچون چربی اضافی در ناحیه شکم، فشار خون بالا، قند خون بالا و کلسترول غیرطبیعی، پیشتر به عنوان عاملی برای افزایش احتمال بروز بیماریهای قلبی، سکته مغزی و دیابت نوع ۲ شناخته میشد.
ویلی شو، استاد اپیدمیولوژی سالمندان در موسسه کارولینسکا سوئد، بر اهمیت این یافتهها تأکید دارد: “بیماری پارکینسون، پس از آلزایمر، دومین اختلال عصبی رایج در میان بزرگسالان میباشد و تقریباً یکچهارم از بزرگسالان تحت تأثیر سندرم متابولیک قرار دارند که خوشبختانه قابل اصلاح است. نتایج ما نشان میدهد که این سندرم ممکن است یک عامل خطر تغییر پذیر برای بیماری پارکینسون باشد.”
در این مطالعه، پژوهشگران دادههای مربوط به بیش از ۴۶۷ هزار نفر از بیوبانک بریتانیا را بررسی کردند. نتایج حاکی از آن بود که تقریبا ۳۸ درصد از شرکتکنندگان به سندرم متابولیک مبتلا بودند. در طی یک دوره ۱۵ ساله نظارت، بیش از ۳۲۰۰ نفر به بیماری پارکینسون دچار شدند.
تحقیقات نشان میدهد که اشخاص مبتلا به سندرم متابولیک حدود ۴۰ درصد بیشتر از دیگران به بیماری پارکینسون مبتلا میشوند. این نتایج با بررسی دادههای هشت مطالعه پیشین که شامل حدود ۲۵ میلیون نفر و بیش از ۹۸۵۰۰ مورد پارکینسون بود، تأیید گردید. در این متاآنالیز، خطر ابتلا به پارکینسون در میان افراد مبتلا به سندرم متابولیک با افزایش ۲۹ درصدی مواجه بود.
پروفسور شو خاطرنشان کرد: “ما همچنین متوجه شدیم که خطر ابتلا به بیماری پارکینسون در کسانی که به سندرم متابولیک مبتلا بوده و در عین حال استعداد ژنتیکی برای این بیماری دارند، به طرز قابل توجهی بیشتر است. این نکته بیانگر این است که حفظ سلامت متابولیک میتواند برای افراد دارای ژنهایی که احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش میدهد، حائز اهمیت باشد.”
بیماری پارکینسون هنگامی ظهور مییابد که توانایی بدن در تولید دوپامین، یک انتقالدهنده عصبی کلیدی، دچار اختلال یا از بین برود. کمبود دوپامین منجر به بروز مشکلات حرکتی مرتبط با این بیماری میشود. پژوهشگران بر این باورند که مشکلات بهداشتی وابسته به سندرم متابولیک ممکن است روند تولید دوپامین را مختل کنند. علاوه بر این، فشار خون و کلسترول بالا میتوانند به عروق خونی ریز در مغز آسیب برسانند و در بروز پارکینسون نقش داشته باشند.
این یافتهها امیدبخش به نظر میرسند؛ زیرا سندرم متابولیک، به نسبت بسیاری از عوامل خطر دیگر، قابل کنترل و اصلاح است. شو در خاتمه تصریح کرد: “تحقیقات آینده برای تعیین اینکه آیا تلاش برای بهبود سندرم متابولیک میتواند به پیشگیری از بیماری پارکینسون کمک کند، حیاتی است.” این پژوهش مسیر را به سوی مداخلات پیشگیرانه جدید در مبارزه با پارکینسون هموار میسازد.
منبع: مهر
