فضانوردان ناسا: دستاورد در مسابقه «بازگشت به ماه» از اهمیت زیادی برخوردار است
این ماموریت که از فوریه آغاز خواهد شد، شامل سفری به دور ماه است و در آن موشک و کپسولی آزمایش خواهند شد که هدفشان برقراری فرود انسان بر سطح ماه در سال ۲۰۲۷ است. آخرین بار انسانها در ماموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ به دور ماه چرخیدند.
ناسا پرتابهای خود را به تأخیر انداخته است، چرا که پرواز آزمایشی بدون سرنشین در سال ۲۰۲۲ موجب آسیب جدی به سپر حرارتی کپسول شد که وظیفه محافظت از آن را در هنگام بازگشت به جو زمین بر عهده دارد. اکنون این سازمان اطمینان دارد که مشکلات فنی مرتفع شده و کپسول سرنشیندار اوریون ایمن است.
رید وایزمن، فرمانده ماموریت، همچنین تأیید میکند که آنها به فناوریهای خود کاملاً اعتماد دارند. او میگوید: «زمانی که وارد اوریون میشوم، احساس میکنم که به تخت خود برگشتهام. حس آرامش و امنیت در من وجود دارد.»
مسیر پرواز در این ماموریت تا حدود هشت هزار کیلومتر بالای سطح ماه خواهد بود و آنها از سمت پنهان ماه— بخشی که همیشه از دید زمین دور است— عبور خواهند کرد.
کریستینا کخ، یکی از اعضای این گروه پروازی که احتمالاً اولین فضانورد زنی خواهد بود که فراتر از مدار زمین سفر میکند، این لحظه را «لحظهای ویژه» توصیف میکند: «ما قادر خواهیم بود بخشهایی از ماه را مشاهده کنیم که هرگز چشمان انسان به آنجا نرسیده است. چشمان انسان یکی از بهترین ابزارهای علمی است و زمینشناسان برای مشاهده ماه از دید ما بسیار هیجانزده هستند. ما آموزش دیدهایم تا این مشاهدات را به دادههای علمی قابلاستفاده برای آنها تبدیل کنیم.»
رقابت فضایی در دهه ۱۹۶۰ نیز وجود داشت که آن زمان میان آمریکا و شوروی بود. در آن دوره، آمریکا توانست به عنوان کشور اول، پرچمش را بر سطح ماه نصب کند. حال بررسی احتمال وجود منابع آب یخزده در ماه، رقابت فضایی جدیدی را بین آمریکا و چین بهوجود آورده است.
وجود آب یخزده در ماه تنها مسئله تأمین آب آشامیدنی فضانوردان نیست. این منابع میتوانند زیربنایی حیاتی برای تاسیس پایگاههای دائمی بر سطح ماه شوند و نه تنها تشنگی فضانوردان را برطرف کنند، بلکه فرآیندهای اکتشاف و استخراج مواد معدنی را نیز تسهیل نمایند. از سوی دیگر، تجزیه مولکول آب (H₂O) به هیدروژن و اکسیژن امکانات راهبردی را فراهم میآورد: اکسیژن برای تنفس و هیدروژن بهعنوان سوخت موشک. به عبارتی، همان مولکولی که حیات را در زمین ممکن و پایدار کرده است، میتواند بهعنوان سکوی پرتابی برای حضور مستمر انسان در ماه و سفرهای بعدی به مریخ عمل کند.
بازگشت ترامپ به کاخ سفید و شتاب گرفتن برنامه فضایی چین، این رقابت فضایی جدید را داغتر کرده است. چین توانسته پیش از آمریکا فضاپیمایی را در سمت پنهان ماه فرود آورد و قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ فضانوردان خود را بر سطح ماه فرود آورد.
البته پیمان فضای ماورای جو (Outer Space Treaty) تصریح کرده است که هیچ کشوری نمیتواند ادعای مالکیت سرزمینی بر یک جرم آسمانی داشته باشد. با این حال، بلدین بوون، استاد سیاست فضایی دانشگاه دورهام، بیان میکند که مسئله فقط این نیست که کدام کشور زودتر به ماه بازمیگردد، بلکه این است که کدام کشور به شکل پایدار در ماه حضور دارد، چرا که این حضور میتواند قواعد و استانداردهای فضایی آتی را شکل دهد. اگر چین در آیندهای نزدیک بهطور محکم در ماه مستقر شود، ایالات متحده، هند و احتمالاً اروپا نیز به سرعت بهدنبال اقدام مشابه خواهند رفت تا به دیگران یادآوری کنند که ما نیز در اینجا هستیم و اگر شما قصد دارید قواعد و رویههای فضایی جدیدی وضع کنید، باید ما را نیز در نظر بگیرید.
