محققان با تحلیل رفتار کودکانی که دچار دروغگویی هستند، به نتیجهای شگفتانگیز دست یافتند
دانشمندان با مطالعه بر روی کودکانی که دروغ میگویند به یافتهای جالب دست یافتند.
دانشمندان با مطالعه بر روی کودکانی که دروغ میگویند به یافتهای جالب دست یافتند.
دانشمندان با مطالعه بر روی کودکانی که دروغ میگویند به یافتهای جالب دست یافتند.
به نقل از بهداشت نیوز، سالهاست که پژوهشها نشان میدهند که دروغگویی دائمی در سنین کودکی میتواند نمایانگر نشانههای خطرناک و پیشساز مشکلات بزرگتری در آینده باشد. این فرض به قدری اهمیت یافته که تأثیراتی بر شیوه تعامل معلمان، پزشکان و دیگر بزرگسالان با کودکان گذاشته است.
با این حال، هیچ یک از مطالعات به انجام رسیده، نتوانستهاند جمعیت وسیعی از کودکان را برای مدت زمان کافی رصد کنند تا صحت این ادعا را مورد بررسی قرار دهند. به همین دلیل، محققان این تحقیق را طی ۱۶ سال انجام دادند و به نتایجی پیچیدهتر از آنچه تصور میشد، دست یافتند.
پیگیری طولانیمدت کودکان
دانشمندان بیش از یک قرن است که در مورد دروغگویی تحقیق میکنند، اما تقریبا تمامی این پژوهشها کوتاهمدت بودهاند. تحقیقات پیشین به ندرت از کودکان برای بیش از یک یا دو سال اطلاعات جمعآوری کردهاند؛ بنابراین هیچیک از مطالعات نشان ندادند که چطور دروغگویی در طول سالهای کودکی تغییر میکند.
تحقیقات جدید، سرانجام نگاهی بلندمدت به موضوع داشته و بیش از ۳۰۰۰ کودک در سن پیشدبستانی در کانادا را از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اوایل ۲۰ سالگی پیگیری کردند. در این مطالعه، والدین و معلمان به صورت دورهای یا مداوم، دروغگویی کودکان را ارزیابی میکردند.
هنگامی که محققان کودکان را بر اساس الگوهای مختلف گروهبندی کردند، نتایج متفاوتی به دست آمد. طبق نظر معلمان، تقریباً سهچهارم از کودکان، در طول زمان کمتر دروغ گفتند و با افزایش سن این الگو ادامه داشت.
حدود یک پنجم از کودکان در این مطالعه در گروهی قرار گرفتند که دروغگوییشان به صورت مداوم در حال افزایش بود و تقریباً یک نفر از هر ۲۰ نفر در ابتدا دروغگوتر بودند، اما در دوره میانسالی نوجوانی، این روند به طور قابل توجهی کاهش یافت.
والدین نیز نگرشی کاملاً مشابه داشتند، اما آنها گزارش کردند که میزان دروغگویی کودکان نسبت به ارزیابی معلمان بیشتر بوده است. تحقیقات قبلی نشان دادهاند که در طول دوران نوجوانی، دروغگویی افزایش یافته و پیش از بازگشت به یک حالت نرمال در بزرگسالی به اوج خود میرسد.
بر اساس این تحقیق، دروغگویی بیشتر کودکان با گذر زمان ثابت ماند یا کاهش پیدا کرد و گروهی که در آن دروغگویی افزایش و کاهش داشتند، به طرز شگفتانگیزی در اوایل، در بازه سنی ۸ تا ۱۰ سالگی به بالاترین حد خود رسیدند.
شاید بخشی از این تفاوت به این دلیل باشد که چه کسانی دروغها را ارزیابی میکنند. نوجوانان در پنهان کردن دروغهای خود از بزرگترها، مهارت دارند، بنابراین والدین و معلمان ممکن است به سادگی از افزایش ناگهانی دروغگویی نوجوانان بیخبر بمانند.
با این حال، نتایج این تحقیق نشان داد که دروغگویی مکرر و زودهنگام به طور دائمی فرد را گرفتار نمیکند و اکثر کودکان در این مطالعه در طول زمان، سطوح کمتری از دروغگویی را نشان دادند.
علائم هشدار اولیه
کودکانی که در ۶ سالگی نمرات بالایی در رفتار پرخاشگرانه داشتند، بیشتر احتمال داشت که در گروههای با دروغگویی بالا قرار بگیرند. دومین عامل مؤثر، رفتار تکانشی یا انجام عمل بدون تفکر بود و نمرات بالاتر نیز به دروغگویی بیشتر مرتبط بودند.
هیچیک از این ویژگیها به تنهایی نمیتواند دروغگویی را توضیح دهد و این تحقیق قادر به اثبات رابطه علت و معلولی نیست. به یاد داشته باشید که دروغ گفتن معمولاً به دلایل مختلفی در کودکان اتفاق میافتد. یک کودک ممکن است برای فرار از سرزنش، دستیابی به خواستهای یا اجتناب از تنبیه، دروغ بگوید.
آنچه والدین باید در نظر داشته باشند
موضوعی که والدین باید مورد توجه قرار دهند، تغییر دیدگاه بلندمدت است. در این تحقیق، به طور بیسابقهای دروغگویی از سالهای ابتدایی مدرسه تا بزرگسالی افراد زیر نظر قرار گرفت و برای اکثر کودکان، این روند ملایم و کاهنده به نظر میرسید.
طبق گزارشی از ارث، نشانهای که باید توجه ویژهای داشته باشیم، این است که افزایش دروغگویی در کنار پرخاشگری و رفتارهای تکانشی کودکان دیده میشود. این ترکیب امری است که با مشکلات بعدی همراه است و این تفاوت میتواند بر نحوه واکنش بزرگسالان تأثیر بگذارد.
یافتههای این تحقیق در مجله «توسعه و آسیبشناسی روانی» (Development and Psychopathology) منتشر گردیده است.
