نکونام پس از یک سال غیبت به دنیای فوتبال بازمیگردد
جواد نکونام بار دیگر در عرصه فوتبال ایران دیده میشود. او به تازگی با حضور در استادیوم پاس، بازی هوادار را در برابر صنعت نفت از نزدیک تماشا کرد.
جواد نکونام بخش قابل توجهی از نسل مربیان جوان و موفق در فوتبال کشور به شمار میآید. اگرچه او دوران خوبی در تیم استقلال نداشت و پس از استعفا در فصل دوم حضورش، از هدایت این تیم کنارهگیری کرد، اما دستاوردهای او در زمینه مربیگری بیشتر و پررنگتر است. او با تیم خونه به خونه در آستانه صعود به لیگ برتر قرار داشت و بعد از سالها، نساجی را به بالاترین سطح فوتبال کشور بازگرداند. همچنین، در فولاد، این باشگاه را به قهرمانی دوباره در رقابتهای فوتبال باشگاهی رساند و بزرگیاش را به نمایش گذاشت. به نظر میرسد اگر در آستانه دیدار با الهلال در لیگ قهرمانان آسیای آن زمان، با چالشهای جدی مواجه نمیشد و اردوی تیم را رها نمیکرد، ممکن بود به موفقیت چشمگیری در عرصه فوتبال آسیا دست یابد. اگر زمان به عقب برمیگشت، شاید جواد نکونام با رفتار بهتری مواجه میشد و فولاد نیز نمیگذاشت سرمربیشان به این نتیجه برسد که باید در آستانه یک بازی کلیدی، اردوی تیم را ترک کند.
در فصل اول حضورش در استقلال، جواد نکونام تنها یک گام تا قهرمانی در لیگ برتر فاصله داشت؛ تیمی که به هیچ وجه با ستارههای تیم کنونی استقلال قابل قیاس نبود. اگر استقلال در قائمشهر نساجی را شکست میداد و پرسپولیس در یک بازی غیرمنتظره، کار را به نفع استقلال خوزستان به پایان نمیرساند، او جام قهرمانی را در دستان خود میدید. تیمی که با دریافت ۱۵ گل در یک فصل، به عنوان بهترین تیم از نظر دفاعی شناخته شد و برعکس استقلال امروز، با دو مهاجم به میدان میرفت و در بازیهای بزرگ، امتیازات حساسی را کسب میکرد.
چرا باید جواد نکونام با وجود سابقه درخشان و نتایج موفق در فصل نخست خود با استقلال، به دوری از مربیگری دچار شود؟ این موضوع تنها با توجیهات فنی قابل توضیح نیست. به قطع او نیز برخی اشتباهات در رفتار و به ویژه در ارتباط با مدیران عامل داشته است؛ اشتباهاتی که قطعاً او در خلوت خود به درستی آنها را تأیید خواهد کرد. در دنیای فوتبال، همانند هر حوزه دیگری، وقتی عدم موفقیتی به وقوع میپیوندد، تمامی کسانی که در آن دخیل هستند، مسئولیت را بر عهده دارند. جواد نکونام قطعاً از این ناکامیها و مدت زمان دوریاش درس آموخته و حالا بازگشتش به فوتبال نه تنها برای شخص او مثبت است، بلکه به نفع فوتبال باشگاهی نیز خواهد بود. نسل مربیان جوان میتوانند به فوتبال هویت ببخشند و با استفاده از دانش روز، احتمال موفقیتها را در عرصه بینالمللی افزایش دهند. شکستها جزئی از واقعیت فوتبال هستند و هیچ مربی در هیچ گوشهای از جهان نیست که بدون تجربه شکست، کارنامهای موفق داشته باشد. این اصل نه تنها در فوتبال، بلکه در تمامی رشتههای دیگر نیز صدق میکند. موفقترین کارآفرینان هم در مسیر خود با شکستهایی مواجه میشوند، اما موفقیتهایشان معمولاً به نمایش گذاشته میشود و شکستها به حاشیه رانده میشوند.
به نظر میرسد جواد نکونام با بازگشت به ایران، به دنبال فرصتی دوباره برای حضور در لیگ برتر است. رسانهها از احتمال ملحق شدن او به یک تیم مدعی خبر میدهند. شاید او به یک تیم قدرتمند نرود و به تیمی شهرستانی بپیوندد. این حادثه را باید مثبت ارزیابی کرد، عبور جواد از یک بحران. این نکتهای است که او باید به خود ثابت کند و بار دیگر با فوتبال باشگاهی ایران قدمهای جدیدی بردارد. این گامها نه تنها بر بهبود فوتبال باشگاهی تأثیرگذار خواهند بود، بلکه میتوانند به رشد فوتبال ملی نیز کمک نمایند. همانطور که بازگشت محمد ربیعی به فوتبال باشگاهی یک اتفاق خوب بود، بازگشت فرهاد مجیدی نیز میتواند نویدبخش باشد. در واقع مربیان موفق نباید به خاطر یک شکست یا ناکامی، عرصه را خالی کنند و شاید وظیفه فوتبال است که از این مربیان حمایت کرده و آنها را دوباره به صحنه برگرداند.
