تنظیم مجدد استانها؛ مسیری به سوی رشد متوازن و مدیریت هوشمند
دیــاکو عزیزی– امروزه عوامل جمعیتی، مهاجرت، فناوری، انرژی و بحرانهای اقلیمی دچار تحولات عمیقی شدهاند. برخی از استانها با کلانشهرهایی مواجه هستند که به تنهایی بار مسئولیت چندین استان را به دوش میکشند، در حالی که مناطق مرزی و کمجمعیت هنوز از توسعه متوازنی بیبهرهاند. این نابرابریها، چالشهای مدیریتی و نابرابریهای اجتماعی را تشدید میسازند.
بازآرایی استانها میتواند راهحلی هوشمندانه به شمار آید. ارزیابیهایی چون ظرفیتهای اقتصادی، همگنی اجتماعی و فرهنگی، شبکههای حملونقل و ارتباطی، دسترسی به منابع حیاتی و ملاحظات امنیتی باید اساس این بازآرایی را تشکیل دهند. استانهای پرجمعیت نیاز به تقسیم و بازتعریف دارند، در حالی که استانهای کوچک یا همگرا ممکن است بهتر باشد در قالب واحدهای بزرگتر و منسجمتر مدیریت شوند تا کارآیی و عدالت توسعه افزایش یابد.
بازآرایی تنها به مرزبندی جغرافیایی محدود نیست؛ بلکه این یک پروژهای ملی با چشمانداز توسعه پایدار و عدالتمحور میباشد. فرصتی برای توزیع عادلانه قدرت، سرمایهگذاری هدفمند در مناطق کمتر توسعهیافته و کاهش تمرکز بیرویه در چند کلانشهر فراهم میکند. اگر این روند با مشارکت نخبگان، متخصصان و جامعه محلی پیش برود، اعتماد عمومی تقویت شده و حکمرانی سرزمینی به رویکردی هوشمندتر و مؤثرتر ارتقا خواهد یافت.
برای ایران امروز، انجام بازآرایی استانها نهتنها یک گزینه سیاسی کوتاهمدت، بلکه راهی استراتژیک به سوی حکمرانی هوشمند و توسعه متوازن است که میتواند کشور را برای چالشهای آینده آماده سازد.
