این نوع قند طبیعی قادر است به تحریک رشد دوباره مو کمک کند

بر اساس یک کشف غیرمنتظره، پژوهشگران دریافتند که یک نوع قند طبیعی در بدن انسان می‌تواند با تشویق رگ‌های خونی، موجب تحریک رشد دوباره مو شود. نتایج آزمایش‌ها نشان داده که این شیوه به اندازه داروی شناخته‌شده «ماینوکسیدیل» مؤثر است و می‌تواند به عنوان یک راه حل جدید، کم‌هزینه و غیر دارویی برای مبارزه با طاسی ژنتیکی مورد استفاده قرار گیرد.

طبق گزارش Popular Mechanics، طاسی با الگوی ارثی، معضلی است که حدود ۴۰ درصد از جمعیت جهانی (از جمله مردان و زنان) را دربرمی‌گیرد. در این زمینه، پژوهشگران به کشف تازه‌ای پرداخته‌اند: قند. اما این قند مصرفی نیست، بلکه نوع خاصی به نام قند دئوکسی‌ریبوز است.

قند به‌عنوان درمان ریزش مو

این موفقیت حاصل یک تحقیق هشت ساله است که در ابتدا هیچ ارتباطی با مشکل ریزش مو نداشت. گروهی از دانشمندان در دانشگاه COMSATS پاکستان در حال بررسی اثر این قند بر بهبود و ترمیم زخم‌ها در موش‌های آزمایشگاهی بودند. به‌طور اتفاقی، آنها متوجه شدند که موهای اطراف زخم در موش‌هایی که تحت درمان با این قند قرار گرفته بودند، به‌طور قابل توجهی سریع‌تر و ضخیم‌تر از موش‌های دیگر رشد می‌کند.

این مشاهدات روش تحقیق را تغییر داد. در مرحله بعد، آنها طاسی ناشی از تستوسترون (که شایع‌ترین علت طاسی در مردان به شمار می‌رود) را در موش‌های سالم شبیه‌سازی کردند و دوباره مشاهده کردند که مقادیر اندکی از قند دئوکسی‌ریبوز با تحریک فرآیند رگ‌زایی (تشکیل رگ‌های خونی جدید) به‌طور مستقیم فولیکول‌ها را فعال کرده و موجب رشد مجدد مو می‌شود.

قند دئوکسی‌ریبوز یک ماده کاملاً طبیعی است که در بدن همه ما یافت می‌شود و جزئی از ساختار اصلی DNA ما را تشکیل می‌دهد. این پژوهش نشان می‌دهد که این مولکول می‌تواند نقش دوگانه‌ای ایفا کرده و با افزایش جریان خون به پوست سر، فولیکول‌های غیر فعال مو را دوباره تحریک کند.

یافته‌های این پژوهش نشان‌دهنده این است که درمان با این قند از نظر اثرگذاری به‌طور کامل با ماینوکسیدیل (ماده فعال در محصولات مشهوری چون روگین) برابری می‌کند. در عین حال، قند دئوکسی‌ریبوز یک ماده ارزان، پایدار و طبیعی است که می‌توان آن را به صورت‌های مختلف (مانند ژل یا کرم) جهت استفاده موضعی تولید کرد.

لازم به ذکر است که محققان تأکید دارند که این تحقیقات هنوز در مراحل اولیه قرار دارد و برای تأیید نهایی این نتایج و امکان‌سنجی استفاده از آن در انسان‌ها به مطالعات و آزمایش‌های بیشتری نیاز است.

نتایج این پژوهش در ژورنال Frontiers in Pharmacology به چاپ رسیده است.