برنامه کره جنوبی برای کاهش میزان گازهای گلخانهای تا سال ۲۰۳۵
در روز دوشنبه، کره جنوبی برنامهای را به تصویب رساند که هدف آن کاهش ۵۳ تا ۶۱ درصدی انتشار گازهای گلخانهای تا سال ۲۰۳۵ میباشد. این اقدام نه تنها به هدف افزایش رقابتپذیری صنعتی این کشور کمک خواهد کرد، بلکه موجب تسریع در فرآیند گذار به سوی «خنثیسازی کربنی» نیز خواهد شد.
بر اساس گزارشی از ایسنا، کمیسیون ریاستجمهوری در زمینه خنثیسازی کربن و توسعه سبز، «هدف مشارکت ملی تعیینشده» (NDC) برای سال ۲۰۳۵ را تایید کرد که در مقایسه با پیشنهاد قبلی دولت که کاهش ۵۰ تا ۶۰ درصدی را هدفگذاری کرده بود، تغییرات اندکی را نشان میدهد.
در جلسهای که کابینه در روز سهشنبه برگزار کرد، هدف نهایی انتشار گازهای گلخانهای مشخص شد و این برنامه بهطور رسمی در سیامین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل (COP۳۰) که در «بلم» برزیل برگزار میشود، معرفی خواهد شد.
این اجلاس تا تاریخ ۲۱ نوامبر ادامه خواهد داشت.
طبق توافق پاریس، همه کشورهای عضو ملزم به ارائه و بهروزرسانی NDC خود هر پنج سال یکبار هستند.
طبق گزارش آناتولی، کره جنوبی پیش از این NDC سال ۲۰۳۰ خود را در سال ۲۰۲۱ ارائه داده و متعهد شده است که انتشار گازهای گلخانهای را ۴۰ درصد نسبت به سطح سال ۲۰۱۸ کاهش دهد.
نخستوزیر کره، «کیم مین-سئوک»، اظهار داشت که این تصمیم به منظور تسریع در گذار دولت به سمت خنثیسازی کربن و همچنین افزایش رقابتپذیری صنعتی اتخاذ شده است. خنثیسازی کربن به معنای برقراری تعادل بین انتشار و جذب این گاز از منابع مختلف است.
برای دستیابی به هدف کاهش انتشار گازهای گلخانهای تا سال ۲۰۳۵، کره جنوبی قصد دارد بهطور چشمگیری از منابع انرژی تجدیدپذیر نظیر انرژی خورشیدی و بادی بهرهبرداری کند.
با این حال، چالشهای کلیدی در دیپلماسی اقلیمی جهانی در بلم کماکان وجود دارد: فاصله بین وعدهها و اجرای واقعی آنها.
کشورهای صنعتی هنوز بهطور کامل قادر به تأمین وعده خود برای تأمین مالی معادل ۱۰۰ میلیارد دلار در سال برای مسائل اقلیمی نیستند.
علاوه بر این، هنوز روشن نیست که آیا سازوکارهای مالی جدید نظیر بانکهای دولتی، بازارهای سرمایه خصوصی و اوراق قرضه سبز اقلیمی میتوانند به تثبیت بلندمدت نظام اقلیمی جهانی کمک کنند یا خیر.
به باور کارشناسان و فعالان محیط زیست، نتیجه کنفرانس بلم (Belém) میتواند سرنوشت آینده نظام اقلیمی بینالمللی را مشخص نماید.
سه سناریوی محتمل برای این کنفرانس تصور میشود:
- سناریوی موفقیت؛ در صورتی که کشورهای حاضر به توافقی در مورد مسیرهای مالی الزامی و سازوکارهای شفاف جدید دست یابند، این امر میتواند به تقویت اعتبار توافق پاریس و تثبیت جایگاه آن کمک کند.
- سناریوی پیشرفت متوسط؛ در این حالت اگرچه تعامل و همکاریها نسبتاً پایدار میماند، اما تحرک جهانی برای مقابله با بحران اقلیمی به شدت محدود میشود.
- سناریوی شکست؛ اگر توافقی حاصل نشود، اعتماد به فرآیندهای چندجانبه بینالمللی بهطور فزایندهای تضعیف میشود و احتمال بازگشت سیاستهای ملیگرایانه در حوزه انرژی افزایش مییابد و بحران اقلیمی و شرایط زیستمحیطی زمین با خطرات و ابهامات بیشتری روبهرو خواهد شد.
بر اساس گزارش «مجمع بینالمللی تغییرات اقلیم (IPCC) سازمان ملل»، دستیابی به هدف محدود کردن افزایش دما به ۱.۵ درجه برای جلوگیری از پیامدهای ویرانگر تغییرات اقلیمی حیاتی است.
در حال حاضر، میزان گرمایش زمین در مقایسه با دوران پیشاصنعتی، یعنی پیش از انقلاب صنعتی و زمانی که بشریت هنوز از سوختهای فسیلی استفاده نمیکرد، حدود ۱.۱ تا ۱.۲ درجه سانتیگراد افزایش یافته است.
با وجود تمامی تلاشها، جهان در مسیری قرار دارد که با افزایش دما به حدود ۲.۵ درجه سانتیگراد تا سال ۲۱۰۰ مواجه خواهد بود و سازمان ملل تأکید کرده است که حفظ محدودیت ۱.۵ درجه سانتیگراد به سرعت در حال تبدیل به امری ناممکن است.
