۷ اعتقاد در مورد اندروید که در سال ۲۰۲۵ به حقیقت نخواهند پیوست
از عملکرد و ویژگیها گرفته تا دوربین، باورهای قدیمی درباره دستگاههای اندرویدی دیگر چندان صادق نیستند.
تینا مزدکی_سیستمعامل اندروید از زمان معرفی اولین گوشیهای خود به مدت بیش از ۱۵ سال، پیشرفتهای قابل توجهی را تجربه کرده است. نسخههای ابتدایی اندروید فاقد قابلیتهایی همچون ورودی چند لمسی، کپی و پیست یا چرخش خودکار صفحه بودند. بسیاری از باورهای موجود در مورد اندروید در طول زمان به نسلهای جدید انتقال یافته است. اما با گذشت زمان، میتوان گفت که برخی از افسانهها و تصورهای قدیمی درباره اندروید و دستگاههای آن، دیگر حقیقت ندارند.
۱. گوشیهای اقتصادی سامسونگ کیفیت پایینی دارند
سالها بود که این نظریه مطرح بود که گوشیهای مقرونبهصرفه اندرویدی معمولاً عملکرد پایینتری دارند. در دوران اولیه، مدلهای ارزانقیمت سامسونگ اغلب نماینده گوشیهای ناشناخته و کمکیفیت به شمار میرفتند. دستگاههایی مانند سری Galaxy J و Galaxy Pocket، به سرعت افراد را از خود ناامید کردند. حتی در سال ۲۰۱۹، مدلهایی چون Galaxy A۵۱ با مشکلات عملکردی و عمر باتری نامطلوب مواجه بودند.
امروز، میتوان با قاطعیت گفت که گوشیهای مقرونبهصرفه سامسونگ درحال حاضر واقعاً عملکرد خوبی دارند، یا حداقل میتوان گفت که بد به نظر نمیرسند. هرچند این گوشیها همیشه از نظر مشخصات و ویژگیها در برابر رقبای خود برتری ندارند، اما بهطور کلی لیستی از مشخصات معقول ارائه میدهند و در زمینه سیاستهای بهروزرسانی نرمافزاری، عموماً از رقبای خود بهتر عمل میکنند.
البته این بدین معنا نیست که گوشیهای اقتصادی سامسونگ کاملاً بدون عیب و نقص هستند. یکی از کاربران به خاطر تأخیر زمانی شاتر در Galaxy A۵۴ ۵G (مدل ۲۰۲۳) شکایت کرد و همین مسئله در Galaxy A۳۴ ۵G نیز مشاهده شد. خوشبختانه، این مشکل در Galaxy A۵۵ ۵G وجود نداشته و در Galaxy A۳۵ ۵G نیز تجربه نشده است. در کل، جدیدترین مدلهای اقتصادی سامسونگ واقعاً قابل قبول هستند.
۲. آیفون و پیکسل دوربینهای بینظیری دارند
در اوایل دهه ۲۰۱۰، اپل تغییرات زیادی در دوربین خود ایجاد کرد و تمرکز ویژهای بر بهبود کیفیت تصویر گذاشت. تا امروز، بسیاری از افراد تصور میکنند که آیفونها بهترین تصاویر را به ثبت میرسانند. همچنین، گوگل با عرضه اولین گوشیهای پیکسل در سال ۲۰۱۶ بهطور قابل توجهی بر کیفیت عکسها تأکید کرد و نتایج شگفتانگیزی حاصل شد؛ بهگونهای که طرفداران به نصب نرمافزار Pixel Camera بر روی گوشیهای اقتصادی اندرویدی تمایل پیدا کردند تا تصاویر بهتری بگیرند. این مسئله گواه خوبی از قدرت نرمافزاری گوگل در آن زمان بود.
تا سال ۲۰۲۵، گوشیهای پیکسل و آیفون همچنان تصاویری فوقالعاده ارائه میدهند، اما میتوان ادعا کرد که برندهای چینی اکنون به آنها نزدیک شده یا حتی از آنها پیشی گرفتهاند. دستگاههایی نظیر Xiaomi ۱۵ Ultra، OPPO Find X۸ Ultra، vivo X۲۰۰ Ultra و OnePlus ۱۳ به ثبت تصاویر با کیفیت بالاتر شناخته شدهاند. اپل و گوگل در گذشته در عرصه دوربین پیشتاز بودند، اما رقبا بهطور جدی به آنها نزدیک شدهاند.
یک کاربر در نقد Xiaomi ۱۵ Ultra یادآور شد که پیکسل و آیفون را فراموش کنید، زیرا دوربین این گوشی هوشمند به طرز قابل توجهی بهتر عمل میکند. او همچنین OnePlus ۱۳ را با Pixel ۹ Pro و Galaxy S۲۵ Ultra مقایسه کرد و نتیجه گرفت که اگرچه گوگل بهطور مداوم عکسهای فوقالعادهای با لنزهای متنوعش میگیرد، اما گوشی وانپلاس در فواصل دور عملکرد «شگفتانگیزی» ارائه داده و پرترههای «عالی» به ثبت میرساند.
به این ترتیب، آیفونها و پیکسلها همچنان عکسهای عالی به ثبت میرسانند، اما دیگر به معنای واقعی باز هم بهترین نیستند. این تغییر عمدتاً به دلیل ارائه سختافزار برتر، پردازش تصویر شگفتانگیز و مجموعهای از ویژگیهای نرمافزاری از سوی برندهای چینی است.
۳. بعد از هر بار استفاده، باید برنامهها را بست
در سالهای ابتدایی اندروید، افسانهای پذیرفته شده وجود داشت که کاربران باید برنامههای خود را بسته تا عمر باتری را افزایش دهند و مصرف RAM را کاهش دهند. این به معنای بستن برنامهها از طریق منوی چندوظیفگی یا استفاده از نرمافزارهای Task Killer بود. نظرات در مورد توجیه این عمل در آن زمان متفاوت بود، اگرچه گوگل در سال ۲۰۱۰ تصریح کرد که نمیخواهد کاربران را به بستن برنامهها ملزم کند. در واقع، تنها در برخی شرایط خاص، بستن دستی برنامهها یا استفاده از Task Killer ضروری بود.
با گذشت زمان و رسیدن به سال ۲۰۲۵، اندروید بهینهسازیهای بسیاری را در زمینه برنامهها و عملیاتهای پسزمینه انجام داده است. به این ترتیب، دیگر نیازی به بستن برنامهها بعد از استفاده نیست. در واقع، برخی تولیدکنندگان گوشی بهطور افراطی برنامهها و فرآیندهای پسزمینه را میبندند. حتی وبسایتی وجود دارد که به بررسی بدترین برندها در این زمینه اختصاص دارد. در نهایت، امروزه دیگر واقعاً نیازی به بستن برنامهها یا استفاده از Task Killer نیست.
۴. اندروید خام هیچ قابلیت خاصی ندارد
سالها بسیاری بر این باور بودند که نسخه خام اندروید بسیار ساده و پایهای است و از ویژگیهای کمی برخوردار است. پوستههای برتر اندروید از جمله LG و Samsung معمولاً ویژگیهای بیشتری را ارائه میدادند. اگرچه این افزودنیها به بهای کاهش عملکرد و تأخیر در بهروزرسانیها میانجامید، اما شامل گزینههای واقعی مفیدی بود مانند Quick Settings، پشتیبانی از حسگرهای اثر انگشت، و ویژگی شبیهسازی برنامهها که در اندروید خام برای مدت طولانی وجود نداشت.
با این حال، در پنج یا شش سال اخیر، واقعیتها نشان دادهاند که اندروید خام حالا سیستمعاملی قابل قبول است. این پلتفرم اکنون از ویژگیهای مورد انتظار همچون ضبط صفحه، اسکرینشاتهای طوماری و حالت تکدستی، به همراه نوآوریهایی چون زیرنویس زنده و محافظتهای ضد سرقت پشتیبانی میکند.
پوستههایی نظیر One UI، Hyper OS و Oxygen OS هنوز هم ویژگیهای بیشتری را به ارمغان میآورند، اما اکنون میتوان با اطمینان گفت که اندروید خام دارای لیست جذاب و قابل احترامی از گزینههاست. به همین خاطر، خرید گوشی با تجربه اندروید خام (در صورت امکان پیدا کردن آن) دیگر احساس فقدان بزرگ را به وجود نمیآورد.
۵. نرمافزار سامسونگ مشکلدار و کند است
پوسته Touch Wiz سامسونگ در اوایل دهه ۲۰۱۰، سیستمعاملی سنگین و کند بود که با معرفی Galaxy S۴ دچار مشکلاتی شد، زیرا شرکت ویژگیهای غیرضروری زیادی به گوشیهای خود اضافه کرده بود. بنابراین اگر کسی بر این باور باشد که نرمافزار کنونی سامسونگ هنوز هم مصرف بالایی از منابع دارد، بخشی از آن قابل درک است.
ولی خبر خوب این است که One UI (پوسته فعلی سامسونگ) امروز به عنوان یکی از بهترین پوستههای اندرویدی شناخته میشود. هنوز هم مقداری نرمافزارهای اضافی (Bloatware) در آن وجود دارد، بهویژه چند برنامه از خود شرکت و مایکروسافت، اما قطعاً به اندازه وضعیت آن در سال ۲۰۱۳ نامطلوب نیست. علاوه بر این، سامسونگ به ویژگیهای اختیاری Good Lock روی آورده تا امکانات بیشتری بدون بار اضافی روی پلتفرم اصلی ارائه دهد.
در سال ۲۰۲۵، عملکرد کلی بسیار راضیکننده است. گوشیهایی نظیر Galaxy A۱۶ و Galaxy A۲۶ معمولاً در اجرای One UI با مشکلات عمدهای مواجه نمیشوند. این امر نشاندهنده پیشرفتهای سامسونگ، خود اندروید، و سختافزار دستگاهها است.
۶. دستگاه شما به مرور زمان به شدت کند میشود
یکی از بزرگترین مشکلات گوشیهای اندرویدی در انتهای دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰، کند شدن قابل توجه آنها با گذشت زمان بود. ممکن بود یک Galaxy S۲ در زمان عرضه بسیار سریع باشد، اما معمولاً چند سال بعد به گوشی کند و غیرقابل استفادهای تبدیل میشد. یکی از دلایل عمده این مشکل عدم پشتیبانی گوشیهای اندرویدی از قابلیت مدیریت حافظه TRIM بود.
این موضوع با تبلتهای Nexus ۷ به وضوح مشاهده شد؛ زیرا کاربران بسیاری از کند شدن شدید دستگاههای خود در طول زمان خبر داده بودند. گوگل قابلیت TRIM را در Android ۴.۳ معرفی کرد و این اقدام به نحو قابل توجهی به بهبود عملکرد بلندمدت دستگاههای اندرویدی کمک شایانی کرد.
با این وجود، برخی برندها بهصراحت وعده عملکرد روان را در طول زمان میدهند. OnePlus اعلام کرده که Oxygen OS ۱۴ قابلیتی به نام ROM Vitalization را معرفی کرده که عملکرد روان را پس از ۴۸ ماه (چهار سال) تضمین میکند. این شرکت همچنین اعلام کرده که میانرده OnePlus Nord CE ۵ برای شش سال عملکرد روان را تأیید کرده است. شیائومی نیز ادعا میکند فناوری Storage Refresh ۲.۰ در پرچمداران اخیر، امکان ۶۰ ماه استفاده مداوم از حافظه را بدون کاهش عملکرد فراهم میآورد. با توجه به تغییرات از حافظه eMMC به UFS، گوشیهای معاصر باید سالها بعد نیز تجربه کاربری سریعی را ارائه دهند.
۷. اندروید بر روی تبلتها عملکرد خوبی ندارد
اولین تبلتهای اندرویدی از کیفیت مناسبی برخوردار نبودند، چرا که نسخههای اولیه اندروید بدون پشتیبانی از تبلتها بودند. اگرچه اندروید به لحاظ فنی روی محصولات ابتدایی مشابه Dell Streak و HTC Flyer کار میکرد، اما کاربران مجبور بودند رابطهای کاربری ناخوشایند و کشیدهشدهای را تحمل کنند که همانی شبیه به گوشی بودند.
در سال ۲۰۱۱، گوگل Android Honeycomb را به عنوان نسخهای ویژه برای تبلتها معرفی کرد. سپس در اواخر همان سال، Android Ice Cream Sandwich منتشر شد که نسخههای گوشی و تبلت را ترکیب میکرد.
یک مشکل که مدتی ادامه داشت این بود که بسیاری از توسعهدهندگان نرمافزارهای اندرویدی، صفحه نمایش تبلتها را در طراحیهای خود در نظر نمیگرفتند. این بدان معنا بود که رابطهای کاربری کشیده یا پنجرههای ناخوشایند برای نرمافزارهای بهینهنشده وجود داشت. خوشبختانه، گوگل در طی سالها پیشرفتهای متعددی انجام داده است، از جمله معرفی Android ۱۲L و الزامی کردن طراحیهای تطبیقی برای نرمافزارها. اکنون برخی کاربران کارکردن با اندروید روی تبلتها را به گوشیها ترجیح میدهند. بنابراین، میتوان گفت که اندروید بر روی تبلتها به طور قابل قبولی جواب میدهد.
منبع: androidauthority
۲۲۷۳۲۳
