با حضور مهران مدیری، توهین به ترانه علیدوستی مجاز اعلام شد!

به مناسبت این موضوع، نظر دامون قنبرزاده (روزنامه‌نگار) را در خصوص این مستند تنها به اشتراک می‌گذاریم:

واقعاً ما چه ملت عجیبی هستیم! به عنوان مثال، به سریال‌های مهران مدیری که در سال‌های گذشته از تلویزیون پخش شدند دقت کنید؛ مثل سریال «مرد هزارچهره» که به نوعی به عنوان یک اثر انتقادی به کارهای او شناخته می‌شد و به اصول اجتماعی حمله می‌کرد! (عجب!) سریال «در حاشیه» نیز به نوعی بیانیه‌ای ضد منفعت‌طلبی و نقد جامعه‌ی طبقاتی بود! (زرشک!) به تدریج، «قهوه‌ی تلخ» به عنوان دکترین مهران مدیری در تحلیل ریشه‌های تاریخی ایرانیان و نقد جامعه‌ای که به شکل موروثی دچار فساد است، تفسیر می‌شد. (اوهو!) به این ترتیب، از هر اثر کمدی مهران مدیری، تفسیر و تحلیلی بیرون می‌کشیدیم تا نشان دهیم که او به خوبی جامعه ایرانی را درک کرده و همواره در حال ابراز اعتراض و نقد است!

حال، مستند «ترانه» که توسط پگاه آهنگرانی تهیه شده، منتشر شده و به همین دنبال، مردم به سراغ ترانه علیدوستی رفته‌اند که چی؟ که «این‌ها بازی است» و «ترانه علیدوستی هیچ اقدامی نکرده» و از این دست اظهارات. یعنی عملکرد ترانه بی‌اهمیت تلقی می‌شود، در حالی که سریال‌های مهری مدیری همچنان به عنوان یک نقد معتبر در نظر گرفته می‌شوند! آیا این مساله عجیب نیست؟! هرچه بیشتر در ذهنم مرور می‌کنم، نتوانسته‌ام این تناقض را درک کنم. یعنی همان کسی که به خاطر انتقادهای مهران مدیری (کدام انتقاد، اصلاً؟!) در برنامه‌های نودشبی‌اش تشویق کرده و از آنها معانی مختلفی استخراج می‌کند، اکنون به عمل ترانه علیدوستی به چشم نوعی انحراف فکری نگاه می‌کند!

دلیل اینکه به آقای مدیری اشاره کردم، به خاطر این است که به تازگی ایشان یک سریال جدید را روانه تلویزیون کرده‌اند که فقط مشاهده یک دقیقه از آن کافی است تا دچار مشکل شوید؛ همان آقای مدیری که چند سال پیش بیان کرده بود که حتی یک فریم از آثارش نباید از تلویزیون به نمایش درآید. در حالی که ترانه‌ای که از کار و زندگی ساقط شده و هزینه‌های زیادی را متحمل شده، در معرض القاب «حواس‌پرت‌کن» و «نوکر بی‌بی‌سی» قرار می‌گیرد. باور کنید ما اصلاً در محاسبه منطقی ضعیف هستیم. نوعی توهم توطئه داریم که نمی‌دانیم کجا باید از آن استفاده کنیم. به نظر من همان «در حاشیه» برای‌مان کافی است؛ جایی که مهران مدیری به معضلات اجتماعی می‌پرداخت (چقدر هم با قدرت این کار را انجام می‌داد!) و ما نیز با آن می‌خندیدیم. به نظر می‌رسد ما به این نوع مجادلات عادت کرده‌ایم. والسلام.