خبر فوری باشگاه استقلال؛ تصمیم مهم درباره سلامتی آقای رضاییان

اتمام همکاری باشگاه استقلال با رامین رضاییان، شاید بیش از آنکه صرفاً یک جدایی معمولی تلقی شود، نشانه‌ای جدی از شروع تغییرات بزرگ‌تر باشد؛ دورانی که تا پیش از این، بعضی باشگاه‌ها با دل‌بستگی بیش از اندازه برای بازیکنان، هزینه‌های سنگین‌تری را به جان می‌خریدند و شأن خود را پایین‌تر می‌آوردند.

دیگر نباید باشگاه‌های ایرانی در میانه مشکلاتی که در فوتبال کشور ریشه دوانده‌اند، برای جذب یا نگه داشتن هر بازیکن، خود را درگیر پرداخت بهای اضافی و کشاندن اعتبار حرفه‌ای‌شان به حاشیه کنند.

استقلال با پایان دادن به همکاری‌اش با رامین رضاییان، حداقل یک پیام را بی‌ابهام به فوتبال و فضای نقل‌وانتقالات فرستاد: هیچ بازیکنی قرار نیست از جایگاه باشگاه بالاتر باشد. در این چارچوب، اعتبار پیراهن و نام مجموعه اهمیت بیشتری از عنوان فردی دارد. 

رامین رضاییان، در سن ۳۶ سالگی حق دارد درباره ادامه مسیر فوتبالش تصمیم بگیرد و آنچه را آینده‌اش می‌داند کند؛ اما در همان اندازه، باشگاه هم مجاز است وقتی بازیکن، شرایط را مطابق خواسته‌های دوطرفه نمی‌پذیرد، بدون تشریفات اضافه، بدون التماس، بدون درگیر شدن در کشمکش‌های فرساینده و بدون پهن کردن زمینِ فرش قرمز، پرونده همکاری را روشن و تمام کند.

سال‌هاست فوتبال ایران از همین نقطه ضربه می‌بیند؛ جایی که برخی بازیکنان به این برداشت رسیده‌اند که باشگاه‌ها باید برای ماندن آن‌ها خواهش کنند و دست به هر کاری بزنند تا شاید رضایت‌شان فراهم شود.

فصل تازه‌ای که قرار است شروع شود، باید پایان دادن به چنین تفکری را در دستور بگذارد. پیراهن استقلال، پرسپولیس، سپاهان، تراکتور و هر تیم دیگری، متعلق به بازیکنانی است که پوشیدنش برایشان افتخار است؛ نه این‌که به چشم ابزار فشار و چانه‌زنی نگاه کنند.

اگر کسی نخواهد یا نتواند با این منطق هماهنگ شود، راهش از سوی باشگاه باز است و پرونده‌اش بسته می‌شود. جناب رضاییان هم از این پس هر کجا تصمیم دارد برود؛ به سلامت…