آیا پریناز ایزدیار به عنوان مطرح‌ترین ستاره زن سینمای ایران شناخته خواهد شد؟

فیلم جدید سعید روستایی تحت عنوان “زن و بچه” برای اولین بار در جشنواره کن امسال نمایش داده شد و با استقبال و تحسین بسیاری از منتقدان مواجه گردید. به همین خاطر، این فیلم به یکی از امیدهای اصلی برای اکران فیلم‌های اجتماعی و غیرکمدی تبدیل شده بود. اما به دلیل شرایط موجود، تولیدکنندگان تصمیم به به تأخیر انداختن اکران فیلم گرفتند تا بتوانند در زمان مناسب‌تری آن را نمایش دهند. داستان “زن و بچه” درباره زنی به نام بهناز است که پس از از دست دادن همسرش با مشکلاتی عدیده در زندگی مواجه است. او از یک سو مادر پسرش علیار است که به دلیل رفتارهای نامنظم از مدرسه اخراج شده و از سوی دیگر با تنش‌هایی از سمت خانواده در زمان برگزاری مراسم نامزدی‌اش با حمید روبرو می‌شود که این موضوع به شکل‌گیری حوادث تلخی منجر می‌شود. این حوادث باعث می‌شود که بهناز، از یک زن آرام به فردی سرکش و معترض تبدیل شود.

در توصیف فیلم آمده است: «واقعیت این است که “زن و بچه” به هیچ عنوان یک اثر صرفاً سرگرم‌کننده نیست. ولی اگر به دنبال فیلمی هستید که پس از تماشا، ذهنتان را به چالش بکشد و تا روزها درباره‌اش فکر کنید، این اثر دقیقاً همان چیزی است که شما به دنبال آن هستید. داستان آن به اندازه کافی جذاب است و شخصیت‌ها به شکلی عمیق و باورپذیر پرداخته شده‌اند، به‌گونه‌ای که احساس می‌کنید زندگی افراد را تماشا می‌کنید، نه صرفاً یک بازیگر را. در این میان، پریناز ایزدیار به‌خوبی درخشش دارد و احساست درونی شخصیتش را به‌طور دقیق به تصویر می‌کشد و بازی‌اش مملو از لحظات واقعی و صادقانه است. پیمان معادی نیز در نقش مردی که با وجود حضور کم اما تأثیرش در داستان اساسی است، کاملاً طبیعی و معتبر بازی می‌کند.»

فیلمبرداری با استفاده از دوربینی که روی دست گرفته شده، حس واقع‌گرایانه را به طرز چشمگیری افزایش داده و موسیقی متن بسیار محدود است. سکوت در این فیلم نقشی حیاتی در ایجاد حس و فضا دارد و همچنین تدوین بی‌نقص و نورپردازی سرد و طبیعی، کاملاً در جهت ایجاد جو مناسب فیلم عمل می‌کند و از جمله نکات قوت آن به حساب می‌آید.

پس از نمایش در جشنواره کن، منتقدان خارجی در نقدهای خود به ستایش این فیلم پرداختند و تنها در چند مورد معدود، انتقادات منفی مطرح شد؛ به‌طوری‌که این منتقدان بر این باور بودند که درک فیلم برای کسانی که با فرهنگ ایرانی آشنایی ندارند، دشوار است.

پیتر بردشاو در روزنامه گاردین درباره فیلم چنین آورده است: «یک اثر عمیق و غمناک از سعید روستایی، کارگردان ایرانی، که آخرین فیلمش در جشنواره کن، درام خانوادگی “برادران لیلا” بوده است. این داستان درباره تصادف‌های زندگی در تهران بزرگ، پیچشی ملودراماتیک از غم، خشم و درد است که به واسطه توالی بحران‌ها حال و هوای سریال‌های تلویزیونی سطح پایین را به ذهن متبادر می‌کند. مانند “برادران لیلا”، این فیلم نیز به تبیین نادرستی حق به جانب بودن مردان ایرانی و تأثیر آن بر روی یک زن پرداخته است، به گونه‌ای که نشان می‌دهد حتی یک مرد ولگرد و بی‌خیال نیز می‌تواند در سوق دادن یک زن به سمت ازدواج برتری یابد.»

پیتر دبروژ در ورایتی به نکته کلیدی این فیلم اشاره کرده و بیان می‌کند که “زن و بچه” فاصله میان فرهنگ ایرانی و غرب را از بین می‌برد: «جذابیت تماشای آنچه که زمانی به عنوان “فیلم‌های خارجی” شناخته می‌شد، کشف فیلمی از فرهنگی متفاوت و درک این واقعیت است که ما انسان‌ها به طرز شگفت‌آوری به هم شبیه هستیم: آرزوها و خنده‌های ما تقریباً یکسانند و همچنین دلایل گریه‌ ما. اما همیشه خطر این وجود دارد که با داستانی روبرو شوید که در آن هیچ چیز قابل درک نیست و رفتارها آنقدر غیرمنطقی به نظر می‌رسند که گویی در حال تماشای یک داستان علمی-تخیلی هستید. فیلم “زن و بچه” چنین حسی را به من می‌دهد، به رغم این که [قصه‌اش] در یک کلان‌شهر مدرن روایت می‌شود و نشانه‌ای از فیلمسازی است که آثارش نسبت به همکاران ایرانی‌اش، به طور ملموس‌تری به سینمای هالیوود نزدیک هستند.»

در نشریه ددلاین نیز دیمون وایز بر بازی پریناز ایزدیار به عنوان برجسته‌ترین نکته فیلم تأکید کرده است: «چشمان بزرگ و تیره رپریناز ایزدیار، از باارزش‌ترین دارایی‌های فیلم به حساب می‌آید و تغییرات ناگهانی و غیرمنتظره‌اش به نحو شگفت‌آوری تأثیرگذار است. سایر بازیگران نیز در این اثر به‌طرز قابل توجهی عالی هستند، بخصوص پیمان معادی که به‌خوبی از نقش یک پرنس چارمینگ به یک شرور ماکیاولی تبدیل می‌شود. با این حال، این فیلم متعلق به روستایی است که شیوه‌ای پرتحرک را به نمایش می‌گذارد که کمتر در سینمای ایران دیده‌ایم؛ استفاده از زوم‌های سریع و شات‌های متحرک که به فیلم ظاهری بسیار جذاب و دلنشین می‌بخشد. همچنین او توانسته است جزئیات ظریف و حساسی را به زیبایی به تصویر بکشد و پایان آرام و ویرانگر فیلم، یکی از غیرمنتظره‌ترین پیچش‌های داستانی جشنواره کن امسال به شمار می‌آید.»