۳.۵ میلیون افراد نابارور در ایران
رئیس انجمن علمی تخصصی باروری و ناباروری ایران و همچنین رئیس انجمن علمی جنینشناسی و بیولوژی تولید مثل کشور، با اشاره به برآوردی که نشان میدهد حدود ۳ تا ۳.۵ میلیون نفر در ایران دچار ناباروری هستند و تنها بین ۷ تا ۸ هزار تولد در سال، نتیجه درمانهای تخصصی است، تأکید کرد: این ارقام حکایت از یک عدم توازن جدی دارد که نیازمند توجه فوری از سوی سیاستگذاران میباشد.
حمید چوبینه در روز چهارشنبه و در مراسم افتتاحیه بیستوهفتمین همایش بینالمللی پزشکی تولید مثل، ضمن اشاره به موقعیت راهبردی ایران در زمینه تولید علم در این عرصه، خاطرنشان کرد: علیرغم تمایل بسیاری از زوجهای نابارور به تجربه فرزندآوری، نتایج درمانی نظام به گونهای است که سهم اندکی در آمار تولدهای کشور دارد. این تناقض آماری باید بهعنوان یک چالش اساسی توسط اساتید و محققان بهطور جدی بررسی شود.
به نقل از دانشگاه علوم پزشکی تهران، او تصریح کرد: پیشرفتهای چشمگیر علمی در کشور، نتیجه تلاشهای خستگیناپذیر اساتید و محققین برجسته ماست؛ اما نباید فراموش کرد که دستیابی به دانش برتر، هدف نهایی نیست، بلکه انتقال این دانش از محیط پژوهش به عمل بالینی و در نهایت به کانون خانوادهها میباشد.
او با نگاهی نقادانه به چرخه «علم در خدمت»، بر وجود یک شکاف عمیق تأکید کرد و اظهار داشت: ایجاد دانش، زمانی موفقیتآمیز است که باعث بهبود سلامت جامعه شود؛ در غیر این صورت، ما با یک شکاف واضح در زنجیره خدمات سلامت مواجه خواهیم بود.
آمارهای نگرانکننده؛ نیاز به بازنگری در سیاستهای جمعیتی
رئیس انجمن علمی تخصصی باروری و ناباروری ایران، با ارجاع به تحلیلهای آماری و اظهارات اخیر محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، نسبت به وضعیت بهرهوری در درمان ناباروری هشدار داد.
او با اشاره به رشد کمی مراکز درمان ناباروری که در چهار سال اخیر به حدود ۱۶۰ مرکز رسیدهاند، این توسعه را گامی مثبت اما ناکافی دانست و با طرح پرسشهای کلیدی به مسئولان ارشد وزارت بهداشت و انجمنهای علمی، بر لزوم ارزیابی کیفیت خدمات تأکید نمود؛ اینکه آیا گسترش مراکز درمانی توانسته به دسترسی عادلانه و آسان برای همه اقشار، خصوصاً در نواحی کمبرخوردار، بینجامد؟ و آیا ظرفیت عملیاتی این مراکز با نیاز واقعی ۳.۵ میلیون نفری از جمعیت هدف همخوانی دارد؟
ضرورت دیدگاه فرابخشی به بحران فرزندآوری
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، در بخشی از سخنان خود، بحران فرزندآوری را موضوعی فراتر از چالشهای صرفاً پزشکی توصیف کرده و آن را به عنوان «بحران هویتی و اجتماعی» معرفی کرد.
وی بر لزوم همکاری و همافزایی میان متخصصان علوم پزشکی و جامعهشناسان تأکید کرد و گفت: پژوهشگران در زمینه علوم اجتماعی باید در کنار تیمهای پزشکی به تحلیل عمیق ابعاد این بحران بپردازند تا راهکارهای جامع و کارآمدی برای مواجهه با این روند جهانی در کشور پیشنهاد شود.
او همچنین بر اهمیت کنگرههای علمی در ایجاد بستر همافزایی علمی تأکید کرده و بیان داشت: هدف نهایی ما، تبدیل دستاوردهای علمی به ابزاری کارآمد برای خدمترسانی به مردم است. تنها از طریق همکاری مستمر میان مراکز تحقیقاتی، دانشگاهها و انجمنهای علمی میتوان از چالشهای کنونی عبور کرد و به پیشرفتهای پایدار در حوزه سلامت و تولید مثل دست یافت.
