تنشها بر سر کنار گذاشتن نوید محمدزاده همچنان ادامه دارد
کنسرتنمایش «آرش» هنوز به روی صحنه نرفته، اما روز به روز حاشیههایی را به خود جذب میکند؛ از بلیتهای نزدیک به ۵ میلیون تومان و توقف فروش آنها گرفته تا تخفیف ۲۰ درصدی و حالا حذف نوید محمدزاده؛ مسئلهای که زمانهای خاص آن، سؤالاتی جدی در مورد نحوه اطلاعرسانی و فرآیند فروش بلیت این پروژه به وجود آورده است.
امید میرود که تئاتر-ارکسترال «آرش» از ۱۵ شهریور در تهران به نمایش درآید؛ پروژهای که تحت نظر علی محتشم به عنوان تهیهکننده، علی سرابی به عنوان کارگردان و امید سهرابی به عنوان نویسنده، خود را به عنوان یکی از بزرگترین پروژههای نمایشی-ارکسترال سال معرفی کرده است. این طرح خصوصی در نظر دارد ترکیبی منحصربهفرد از تئاتر، موسیقی، ارکستر زنده، گروه کُر و سازهای الکترونیک را به تماشاگران ارائه دهد.
با این حال، «آرش» قبل از اینکه به کیفیت خود بپردازد، بیشتر به واسطه حاشیههای مرتبط با فروش بلیت و ترکیب بازیگرانش خبرساز شده است.
داستان از قیمت بلیت آغاز شد؛ عددی نزدیک به ۵ میلیون تومان که توجه رسانهها و عموم مردم را به سرعت به خود جلب کرد.
در اطلاعیههای بعدی، گروه تولید سعی کرد این تصویر را تغییر دهد و توضیح داد که قیمت ۴ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان مربوط به بالاترین سطح قیمتی و فقط تعدادی محدود از صندلیهاست و قیمت بلیتها از ۹۹۰ هزار تومان آغاز میشود. همچنین اعلام شد که بلیتها در چند سطح قیمتگذاری شدهاند.
با وجود این، سوال اصلی همچنان باقی است که واکنش بازار به فروش اولیه بلیتها چه بوده است؛ فروشی که به آن شکل که انتظار میرفت پیش نرفت و بعداً متوقف شد.
ادعای نادرست مسئولان این رویداد زمانی بیشتر به چشم آمد که بلیتهای با قیمتهای پایین، کمترین تعداد صندلیها را به خود اختصاص داده بودند. بررسیهای خبرنگار تسنیم نشان میدهد که قیمت بلیتها بر اساس ردیفها به این شکل بود:
بالکن دوم:
قیمتها از ۹۹۰ هزار تومان شروع میشود – سپس یک میلیون و ۴۹۰ هزار تومان – دو میلیون و ۲۷۰ هزار تومان – ۲ میلیون و ۷۹۰ هزار تومان
ردیفهای وسط بالکن: ۳ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان
بالکن اول:
قیمتها تقریباً به همین ترتیب با بالکن دوم بود
همکف:
دو ردیف آخر: یک میلیون و ۴۹۰ هزار تومان – ۲ میلیون و ۲۷۰ هزار تومان – ۳ میلیون و ۲۸۰ هزار تومان
ردیف ۳۱ – ۳ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان – کنارهها: ۲ میلیون و ۲۷۰ هزار تومان
ردیف ۲۱ – صندلیهای کناری: ۳ میلیون و ۲۸۰ هزار تومان – صندلیهای میانی: ۴ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان
سایر صندلیها نیز به همین تناسب قیمتگذاری شدهاند
بررسیهای انجام شده از قیمت بلیتها در سالن نکات بسیار جالبی را مدرک میکند. نکته مهم این است که برگزارکنندگان با درایت و بر اساس سادهلوحانه فرض کردن مخاطبان، سعی کردهاند تا اکثر صندلیهای سالن را با بیشترین قیمتگذاری کنند.
جالب توجه است که بلیتهای با قیمتهای پایین، تنها به چند ردیف محدود اختصاص داده شدهاند. درحالی که عوامل این نمایش، ادعای برعکس نزدند.
تخفیف جدید: ۲۰ درصدی
سامانه «آرتیکت»، که بهطور همزمان مشغول فعالیت در کنار «آرش» است، اعلام کرد که برای خریداران بلیت این پروژه، هدیهای به ارزش ۲۰ درصد مبلغ خرید در نظر گرفته است؛ تخفیفی که ابتدا فقط برای گروههایی نظیر دانشجویان، هنرجویان، معلمان و کادر درمان لحاظ شده بود، اما بعداً برای تمام خریداران تعمیم یافت.
این موضوع البته یک سؤال ساده را به وجود میآورد: چرا پروژهای که قرار است به عنوان یکی از بزرگترین و متفاوتترین رویدادهای نمایشی سال به حساب آید، به چنین مشوقی برای خرید بلیت در فاصله کوتاهی از آغاز فروش نیاز داشته است؟
مشخص است که این ۲۰ درصد تخفیف هرگز هدیه نیست؛ بلکه نشانهای از عقبنشینی برگزارکنندگان این رویداد هنری است. آنها دریافتهاند که ۵ میلیون تومان برای بلیت یک کنسرت نمایش بسیار زیاد است و مخاطبان نمیتوانند با این قیمتها برای حضور در اجراها اقدام کنند.
دوشنبهای پراتفاق
فروش بلیت قرار بود دوباره از دوشنبه ۹ شهریور آغاز شود. فروش در همان روز شروع شد؛ اما تنها چند ساعت بعد، خبر حذف نوید محمدزاده از «آرش» مطرح شد.
اینجا است که یک سؤال کلیدی شکل میگیرد: اگر تصمیم به کنار گذاشتن یک بازیگر اصلی در پروژه اتخاذ شده بود، چرا این خبر پیش از باز شدن فروش بلیت اعلام نشد؟
این سؤال اهمیت دارد زیرا نوید محمدزاده در معرفیهای قبلی «آرش» نه تنها یک نام فرعی، بلکه یکی از بازیگران محوری این پروژه به شمار میرفت. نام او در لیست رسمی بازیگران ذکر شده و حتی در خبر پیشفروش بلیت نیز نامش در میان بازیگران آمده بود؛ بنابراین اگر مخاطبی با تکیه بر ترکیب بازیگران معرفیشده برای خرید بلیت طراحی کرده باشد، طبیعی است که حق داشته باشد بداند چه زمانی این تصمیم اتخاذ شد و چرا اطلاعرسانی آن بعد از بازگشایی دوباره فروش انجام شده است؟
بلیتفروشی «آرش» در روز دوشنبه ۹ شهریور ۱۴۰۵ از ساعت ۱۴ آغاز شد. در همان دقایق اولیه، شمار زیادی از بلیتها فروخته شدند یا از دسترس خارج گردید.
چند ساعت پس از آن، خبر اخراج نوید محمدزاده منتشر شد. بدون تردید، او چهرهی اصلی این رویداد هنری است و به همین دلیل، تعدادی از مخاطبان بلیت این برنامه را به خاطر علاقه به او خریداری نمودهاند.
پس چرا خبر کنار گذاشتن نوید محمدزاده پس از شروع فروش بلیت مطرح شد؟ این تصمیم بهراحتی قابل تصور نیست که تیم برگزاری «آرش» به شکل آنی به آن رسیدگی کرده باشد؛ آنان حتماً جوانب مختلف را بررسی و سپس به این نتیجه رسیدند. پس چرا اطلاعرسانی آن پیش از شروع بلیتفروشی انجام نشد؟
این موضوع شائبه سوءاستفاده از نام نوید محمدزاده به منظور فروش بلیتها را برجستهتر میکند. تیم برگزارکننده «آرش»، که از رعایت اخلاق صحبت میکنند، شاید بهتر است یک بار دیگر به لغو بلیتهای فروش رفته بپردازند، آنچه که خریداری شده را به صاحبانش بازگردانند و اجازه دهند تا مخاطبان با علم به عدم حضور نوید محمدزاده در این رویداد، تصمیم به خرید بلیت بگیرند.
«اخراج؟ بیخیال بابا»
واکنش نوید محمدزاده به این ماجرا نیز به حاشیه جدیدی در «آرش» افزود.
او در پاسخ به خبر کنار گذاشته شدنش، روایت ارائه شده توسط روابط عمومی پروژه را به چالش کشید و بهطور خاص از قیمت ۵ میلیون تومانی بلیت، بیاطلاعی و اعتراض خود و همچنین استفاده از نام و تصویر بازیگران در فرآیند فروش انتقاد کرد.
محمدزاده در بخشی از جواب خود تصریح کرد که قیمت ۵ میلیونی بلیت بدون مشورت با آنها تعیین شده و مدعی شد که اعتراضش به شرایط اقتصادی جامعه نیز مورد توجه قرار نگرفته است. او همچنین سؤال کرد که آیا واقعاً از نام بازیگران برای فروش بلیت استفاده شده یا نه و در نهایت تأکید کرد که برغم تمام این مسائل، او مخالف لغو پروژه است و نمیخواهد زحمات سایر عوامل «آرش» نادیده گرفته شود.
این واکنش همچنین جدالیهای روایتی میان یکی از چهرههای اصلی پروژه و گروه تولید را به یک موضوع جدی تبدیل کرد.
«مشکلات شخصی»؛ روایت رسمی «آرش»
روابط عمومی پروژه به این نقطه، اما روایتی متفاوت دارد. در بیانیهای رسمی درباره «آرش»، تأکید شده که حذف محمدزاده هیچ ارتباطی به اظهارات سیاسی اخیر او درباره فلسطین ندارد و تصمیم اتخاذی به دلایلی چون «نقض تعهدات قراردادی»، «رفتارهای غیرحرفهای» و «اخلال در روند تمرینات و آمادهسازی پروژه» گرفته شده است. گروه تولید همچنین تصریح کرده که این تصمیم هیچ ربطی به مسائل سیاسی یا مالی ندارد.
اما یک مورد در این راستا همچنان بیپاسخ مانده است: اگر این مشکلات تا این حد جدی بوده که در نهایت منجر به حذف یکی از بازیگران پروژه شده است، چرا آن تصمیم دقیقاً در فاصله کوتاهی پس از شروع فروش بلیت اطلاعرسانی شده است؟
این سؤال الزاماً به معنای اثبات ارتباط میان دو واقعه نیست؛ اما زمانبندی آنها به قدری نزدیک است که نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
اکنون «آرش» در موقعیتی قرار گرفته که باید به یک سؤال مهمتر پاسخ دهد: مخاطب دقیقاً برای چه چیزی بلیت میخرد؟
آیا او برای یک تئاتر-ارکسترال ۱۴۰ دقیقهای با ارکستر، گروه کُر، موسیقی فردین خلعتبری و کارگردانی علی سرابی بلیت میخرد؟ آیا برای مجموعهای از بازیگران شناختهشده میخرد؟ یا برای ترکیبی که از ابتدا در تبلیغات و معرفی پروژه به مخاطب ارائه شده است؟
زمانی که یک پروژه هنری پیش از اجرا، چهرههای شناختهشده خود را بهعنوان بخشی از ترکیب عوامل معرفی میکند، طبیعی است که نام آن بازیگران بخشی از تصویر ذهنی مخاطب از اثر قرار گیرد. اکنون اگر یکی از آن چهرهها حذف شود، مسئله تنها تغییر در فهرست عوامل نیست؛ موضوع مربوط به نحوه اطلاعرسانی به مخاطبی است که قرار است برای مشاهده آن اثر پول پرداخت کند.
آیا امکان لغو بلیت وجود دارد؟
حالا که تمام این حاشیهها به وقوع پیوسته است، آیا این امکان برای مخاطبان فراهم میشود که بتوانند بلیتهای خود را لغو کرده و هزینه خود را پس بگیرند ؟ شاید برخی یا حتی بسیاری از مخاطبان پس از مطلع شدن از حذف نوید محمدزاده، دیگر تمایلی به حضور در این کنسرت نمایش نداشته باشند.
با این حال، آیا امکان لغو بلیت برای این مخاطبان و پسگیری پولشان وجود دارد؟ این نکتهای است که مسئولان این رویداد هنری باید به آن پاسخ دهند.
مسئله «آرش» فقط قیمت ۹۹۰ هزار تومان یا ۴ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان نیست؛ تنها تخفیف ۲۰ درصدی نیست؛ حتی فقط حذف نوید محمدزاده هم نیست.
مسئله، مجموعهای از حوادث است که در مدت زمان کوتاهی اتفاق افتاده است: بلیتهای گران قیمت، فروش ناموفق، توقف فروش، شروع دوباره با تخفیف، آغاز فروش در روز دوشنبه و انتشار خبر حذف یک بازیگر کلیدی تنها چند ساعت پس از آن.
اکنون «آرش» باید روی صحنه برود و خود را به تماشاگر نشان دهد.
هر گردی گردو نیست!
حاشیههای «آرش» دوباره اثبات میکند که روی صحنه بردن پروژههای بزرگ، کاری بسیار دشوار است. این کار نیازمند تجربه و شناخت عمیق از جامعه، فرهنگ و زمانهی معاصر است. بیایید به رویدادهایی مانند «سیصد» که سهراب پورناظری آن را مدیریت و طراحی کرده، فکر کنیم. آن رویداد با موفقیتهای بسیاری همراه بود. نوید محمدزاده نیز در آنجا به ایفای نقش پرداخت. اما چون نام سهراب پورناظری را داشت، هرگز با چنین حاشیههایی مواجه نشد.
شاید بهتر بود عوامل «آرش» بهجای پذیرش چنین پروژه بزرگی، با یک رویداد کوچکتر کار خود را آغاز میکردند.
