مرگ آنتونی کنی
آنتونی کنی، استاد بازنشسته فلسفه در دانشگاه آکسفورد و چهرهای برجسته که آثارش در حوزه فلسفه ذهن و سیر تاریخی فلسفه شهرت فراوانی دارد، چشم از جهان فروبست.
پروفسور کنی در گسترهای وسیع از موضوعات، از جمله فلسفه ذهن، تاریخ فلسفه و فلسفه دین، قلم زده و نوشتههای متعددی از او بر جای مانده است. شهرت ویژه او بیش از هر چیز به آثارش درباره ویتگنشتاین، توماس آکویناس و دکارت بازمیگردد؛ آثاری که نقد او بر دوآلیسم دکارتی نیز در میان آنها جایگاهی مهم دارد.
پروفسور کنی در کارنامه علمی خود مجموعهای پرشمار از مقالهها و کتابها دارد و از شناختهشدهترین آثارش میتوان به «دکارت» (۱۹۶۸)، «پنج راه: براهین توماس آکویناس بر وجود خدا» (۱۹۶۹)، «ویتگنشتاین» (۱۹۷۳)، «آکویناس» (۱۹۸۰)، «آنچه باور دارم» (۲۰۰۶) و «تاریخ جدید فلسفه غرب» (۲۰۱۰) اشاره کرد.
به نوشته تایمز، پروفسور کنی از سال ۱۹۶۳ تا زمان بازنشستگیاش در ۲۰۰۱، در دانشگاه آکسفورد به تدریس اشتغال داشت. افزون بر آن، او در شماری از دانشگاهها و مراکز علمی معتبر، از جمله دانشگاه ادینبورگ، دانشگاه گلاسگو، دانشگاه کمبریج، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه شیکاگو، دانشگاه واشنگتن، دانشگاه میشیگان، دانشگاه مینهسوتا، دانشگاه کرنل، دانشگاه استنفورد و دانشگاه راکفلر، به ایراد سخنرانی پرداخت. وی همچنین در سال ۱۹۶۱ دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد دریافت کرده بود.
از میان آثار آنتونی کنی، کتابهای «آکویناس»، «ایمان چیست»، «اریخ فلسفه غرب»، «ایمانوئل کانت»، «تامس مور» و «درآمدی بر تاریخ مصور فلسفه غرب» در ایران نیز به فارسی برگردانده و منتشر شدهاند.
