پایان حاکمیت ایران بر بحرین؛ گام به سوی تحول در تاریخ

در روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۴ خورشیدی، قصد داریم به مهم‌ترین مناسبت‌ها و وقایع تاریخی این روز نگاهی بیندازیم.

پایان حاکمیت ایران بر بحرین- ۱۳۴۹

پس از گفت‌وگوهای فرستاده سازمان ملل با سران قبایل و چهره‌های برجسته بحرین، گزارشی مبنی بر خواست مردم بحرین برای استقلال به مجمع عمومی و شورای امنیت سازمان ملل ارائه شد. شورای امنیت نیز با صدور قطعنامه‌ای در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۴۹، استقلال بحرین را خواستار گردید.

نمایندگان مجلس شورای ملی پس از شنیدن گزارش نمایندگان سازمان ملل، به جدایی بحرین از ایران رأی دادند.

این جزیره غنی از نفت و دارای اهمیت، در این تاریخ حاکمیت چند صد ساله ایران را از دست داد.

شیخ‌نشین بحرین در ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ استقلال خود را اعلام کرد و شاه مخلوع ایران نخستین رئیس دولتی بود که این استقلال را به رسمیت شناخت.

در تقویم شمسی، مناسبت‌های دیگری نیز وجود دارد که شامل انتشار لیست ۴۱ وکیل دادگستری توسط داور وزیر دادگستری جهت پذیرش وکالت در سال ۱۳۰۶، ارائه گزارش وزیر وقت امور خارجه درباره تاریخچه رود هیرمند و اختلافات مرزی میان ایران و افغانستان به نمایندگان مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۷، سفر لیاقت علیخان نخست‌وزیر وقت پاکستان به تهران در سال ۱۳۲۸، افتتاح کارخانه اتومبیل‌سازی ایران ناسیونال در سال ۱۳۴۶، سفر پروفسور برنارد جراح معروف قلب به تهران در سال ۱۳۴۷، فوت عالم بزرگ و پژوهشگر معاصر، حکیم مهدی الهی قمشه‌ای در سال ۱۳۵۲، سفر حاکم شارجه برای دیداری کوتاه به تهران در سال ۱۳۵۳، درگذشت استاد حبیب یغمایی محقق و شاعر معاصر در سال ۱۳۶۳، درگذشت عالم ربانی سید علی نقی فیض الاسلام مترجم و شارح نهج‌البلاغه در سال ۱۳۶۴، درگذشت استاد حجت‌الاسلام کاظم مدیرشانه‌چی عالم شناخته‌شده حدیث و روایت در سال ۱۳۸۱ و همچنین درگذشت آیت‌الله سید عزالدین زنجانی از علمای معتبر مشهد در سال ۱۳۹۲ ثبت شده است.

رویدادهای مهم این تاریخ در تقویم قمری شامل درگذشت عالم ربانی شیخ زین العابدین مازندرانی در سال ۱۳۰۹ و درگذشت رشید الدین وطواط کاتب و شاعر بزرگ ایرانی در سال ۵۷۳ می‌باشد.

رویدادهای مهم این روز در تقویم میلادی

اولین جنگ اعراب و اسرائیل- ۱۹۴۸

در پی توطئه‌های جهانی برای اشغال فلسطین و تأسیس دولتی یهودی، سرانجام مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ پیشنهاد تقسیم فلسطین را تصویب کرد.

از زمان تصویب این طرح در مجمع عمومی تا اعلام تأسیس دولت اسرائیل کمتر از شش ماه سپری شد. در این مدت، نیروهای بریتانیایی که متصدی اداره‌ استان بودند، فلسطین را ترک کرده و تدریجاً گروه‌های نظامی یهودی که در دوران جنگ جهانی دوم و پیرو آن شکل گرفته بودند، ظرفیت‌ خود را افزایش دادند.

اعراب فلسطین سازمان نظامی منسجم و یکپارچه‌ای نداشتند و به همین دلیل با وجود اکثریت، در این مرحله شکست خوردند. در نهایت، رژیم نژادپرست اسرائیل در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ همزمان با خروج آخرین سربازان بریتانیا از فلسطین، پا به عرصه وجود گذاشت و رژیم غاصب صهیونیستی با حمایت قدرت‌های بزرگ بر جهان و منطقه تحمیل شد.

پس از اعلام تشکیل اسرائیل، نیروهای کشور‌های عربی نظیر مصر، سوریه، لبنان و اردن از سه سمت به فلسطین اشغالی حمله کرده و جنگی را با نیروهای نظامی دولت جدید اسرائیل آغاز کردند.

در آن زمان نیروی نظامی اسرائیل به اندازه کافی قوی نبود و اگر کشورهای عرب با هماهنگی کامل و استفاده از تمامی امکانات خود می‌جنگیدند، شاید می‌توانستند دولت اسرائیل را در نطفه خفه کنند. اما کشورهای عرب تنها بخش کمی از نیروی خود را برای مقابله با اسرائیل بسیج کردند و عدم هماهنگی بین آن‌ها باعث شد تا اسرائیلی‌ها فرصت پیدا کنند و به تدریج نیروهای خود را تجهیز کرده و با حملات نقطه‌ای نیروهای عرب را تضعیف و عقب‌نشینی کنند.

تنها نیروهای اردنی توانستند تعدادی از اراضی فلسطین را در سمت غرب رود اردن تصرف کنند و قسمت قدیمی شهر بیت‌المقدس را به دست آورند.

چند مدت بعد، سازمان ملل تحت فشار ایالات متحده، در ژانویه ۱۹۴۹ برای تحقق آتش‌بس و پایان جنگ بین اعراب و اسرائیل وارد عمل شد و کشورهای عربی را به امضای توافقنامه آتش‌بس با اسرائیل ترغیب کرد.

هرچند این توافق‌ها به معنای شناسایی اسرائیل توسط دولت‌های امضا کننده نبود، اما باعث تثبیت جایگاه رژیم صهیونیستی و پذیرفته شدن آن به‌عنوان عضو سازمان ملل در تاریخ ۱۱ مه ۱۹۴۹ و شناسایی آن توسط اکثریت اعضای این سازمان شد.

در طی اولین جنگ اعراب و اسرائیل، رژیم صهیونیستی علاوه بر حدود مشخص‌شده در طرح تقسیم فلسطین، بیش از ۶۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین‌هایی را که برای تشکیل دولت فلسطینی در نظر گرفته شده بود، اشغال کرد. بدین ترتیب، وقتی رژیم صهیونیستی به عضویت سازمان ملل پذیرفته شد، بیش از ۷۷ درصد از اراضی فلسطین را در تصرف خود داشت در حالی که طبق طرح اولیه تنها ۵۷ درصد مشخص شده بود.

این غده سرطانی در سال‌های بعد با کشتار و آواره ساختن فلسطینیان، به حضور غیرقانونی خود ادامه داد و با حمایت کشورهای بزرگ تلاش