خط قرمز انسانیت در هم شکست: ضرورت توقف فوری حملات به مراکز درمانی
امنیت بهداشتی در سطح جهانی اکنون با تهدید حملاتی که به مراکز درمانی انجام می‌شود، بیش از هر زمان دیگری در خطر قرار دارد. این حملات مستقیم به مؤسسات پزشکی، که نقص بارز حقوق بشر انسانی به شمار می‌آید، جان هزاران انسان بی‌گناه را می‌ستاند و زیرساخت‌های اساسی بهداشت و درمان را ویران می‌سازد. چنین فجایعی، سلامت جهانی را به امری غیرقابل دستیابی تبدیل کرده است.
طبق گزارش بهداشت نیوز، در شرایط آشفته کنونی، مفهوم امنیت به مواردی فراتر از عدم وجود جنگ اشاره دارد و به دسترسی مستمر به خدمات درمانی نیز مربوط می‌شود. اما در زمان بحران‌های انسانی، زیرساخت‌های بهداشتی به یکی از نخستین قربانیان تبدیل می‌گردند و مکانی که می‌بایست پناهگاه امن بیماران باشد، به مرکز بحران تبدیل می‌شود.
بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها، صرفاً مجموعه‌ای از تجهیزات پزشکی نیستند؛ بلکه آن‌ها نمایانگر امید، آسایش و احیای زندگی برای ملل مختلف به‌شمار می‌روند. متأسفانه، فروریختن سقف یک بیمارستان یا قطع برق در اتاق عمل می‌تواند به‌سرعت جان چندین انسان بی‌گناه را بستاند و این امکانات را به مکانی ناامن برای ساکنان تبدیل کند.
بخش عمده‌ای از قربانیان این حملات را غیرنظامیانی تشکیل می‌دهند که بیشتر شامل زنان، کودکان و سالمندان هستند. این افراد که هیچ نقش مستقیمی در درگیری‌ها ندارند، بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند و حق اساسی آن‌ها برای دسترسی به خدمات بهداشتی غالباً نادیده گرفته می‌شود. تصویر کودکی مجروح در آغوش پرستار، زخم عمیقی بر وجدان بشریت ایجاد می‌کند.
طبق کنوانسیون‌های ژنو و اصول حقوق بشر، هر نوع حمله به مراکز درمانی، چه با هدف و چه به‌طور تصادفی، جنایت جنگی تلقی می‌شود. سازمان جهانی بهداشت (WHO) همواره هشدار داده است که چنین حملاتی با مختل کردن خدمات ضروری از جمله واکسیناسیون و مراقبت‌های فوری، به شیوع بیماری‌ها و افزایش مرگ‌ومیرهای قابل پیشگیری منجر می‌شود.
عواقب تخریب یک بیمارستان فراتر از خراب شدن یک سازه است. این فاجعه موجب قطع درمان بیماران مزمن، قطع خدمات مراقبت بارداری و ایجاد جریانی از ترس و بی‌اعتمادی در بین جامعه می‌شود، امری که آن‌ها را از مراجعه به مراکز پزشکی بازمی‌دارد و خلأی خطرناک در ارائه خدمات ایجاد می‌کند.
در شلوغی سیاسی و رسانه‌ای، صدای قربانیان اغلب به گوش نمی‌رسد. این مسئولیت جهانی و نهادهای بشردوستانه و رسانه‌هاست تا با روشن‌سازی این فجایع، از تکرار آن‌ها جلوگیری کنند. بی‌توجهی افکار عمومی جهانی به این بحران، بزرگ‌ترین تهدید برای ایجاد صلح پایدار به‌شمار می‌آید.
مراکز درمانی باید به‌عنوان سنگری برای زندگی باقی بمانند نه جبهه‌ای برای جنگ. حفاظت از این مکان‌ها نه تنها نیازمند قوانین بین‌المللی است، بلکه به وجدان، تعهد و همدلی جهانی احتیاج دارد. هر انسانی که در ویرانی یک بیمارستان جان خود را از دست می‌دهد، یادآور این واقعیت تلخ است که بشر هنوز مسیر طولانی در پیش دارد.
همه‌ی ما باید صدای آن‌ها باشیم که صدایی ندارند؛ افرادی که تنها آرزوی آن‌ها زندگی در امنیت، سلامت و با کرامت انسانی است. جهان باید متحد عمل کند تا این پناهگاه‌های حیات برای همیشه نماد صلح و همبستگی بمانند و نه اهداف تهدید و تخریب.
