رویداد حیرتانگیز در نخستین دوره مسابقات جام جهانی فوتبال
در نخستین فینال تاریخ جام جهانی، رویدادی عجیب میان دو تیم اروگوئه و آرژانتین روی داد.
بر اساس گزارش ایسنا، ژول ریمه، اولین رئیس فیفا، مدتی بود که برگزاری فوتبال در چارچوب المپیک را نمیپسندید. به همین دلیل، از سال ۱۹۲۸ بسیاری از تیمهای ملی تصمیم گرفتند که بهترین بازیکنان خود را به بازیهای المپیک نفرستند و در واقع، تیمی آماتور را به این مسابقات فرستادند. در این تیمها، ستارههای واقعی کمتر دیده میشدند. ریمه در نظر داشت که به منظور فوتبال، یک مسابقه جداگانه برگزار کند تا کشورهای مختلف جهان بتوانند در آن شرکت کنند. او میخواست که این رویداد هر چهار سال یک بار، مشابه المپیک، برگزار شود؛ ولی به گونهای که با زمان برگزاری بازیهای المپیک تداخل نداشته باشد.
در کنگره فیفا که در بارسلونا در تاریخهای ۱۸ و ۱۹ مه ۱۹۲۹ برگزار شد، این ایده مورد بحث قرار گرفت. اروگوئه که در دو دوره اخیر المپیک، یعنی ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ قهرمان شده بود، موفق شد بر تمامی رقبایش (اسپانیا، هلند، ایتالیا و مجارستان) غلبه کند و سایر کشورها انصراف دادند. این به ظاهر منصفانه بود، اما یک مشکل بزرگ وجود داشت. اروپا به طرز قابلتوجهی در این رقابتها غایب بود. در شرایطی که اروگوئه پیشنهادهای فوقالعادهای ارائه داده بود، مانند بهترین امکانات رفاهی و وسایل نقلیه راحت، تنها چهار تیم اروپایی به این مسابقات پا گذاشتند: فرانسه، بلژیک، رومانی و یوگسلاوی. اروگوئه که در حال جشنگرفتن صدمین سال تأسیس خود بود، این عمل دیگر کشورهای اروپایی را توهینآمیز تلقی کرد. با این حال، نبود ایتالیا و اسپانیا که از کشورهای پرجمعیت به شمار میرفتند، به وضوح احساس میشد. کشورهای آمریکایی با تعداد زیادی شرکتکننده حضور داشتند؛ از جمله مکزیک، آرژانتین، شیلی، بولیوی، پرو، برزیل، پاراگوئه، آمریکا و کشور میزبان، اروگوئه.
اروگوئه یک ورزشگاه بزرگ با ظرفیت ۸۰ هزار نفر به نام سنتناریو بنا کرد، اما متاسفانه نتوانست از این ورزشگاه برای برگزاری بازی افتتاحیه استفاده کند. بارشهای سیلآسا در آن روزها باعث شده بود که زمین مسابقه به شدت خیس شده و چمن تازه بازسازی شده با مشکل مواجه گردد. به همین دلیل، بازی افتتاحیه در استادیوم پوسیتوس در مونتهویدئو برگزار شد. در این دیدار، دو تیم فرانسه و مکزیک به میدان رفتند و نخستین ضربه کرنر را دیونیسیو مخیای مکزیکی به ثبت رساند. اولین گل این میدان نیز در دقیقه ۱۹ توسط لورنت فرانسوی به ثمر رسید و در نهایت فرانسه با نتیجه چهار بر یک پیروز این دیدار شد.
پنج روز بعد، ورزشگاه سنتناریو با بازی بین اروگوئه و پرو افتتاح گردید و میزبان موفق شد با نتیجه یک بر صفر بر حریف خود فائق آید. به تدریج، رقابتها به نفع اروگوئه پیش رفت و در نهایت این تیم به عنوان قهرمان جهان معرفی شد و سومین عنوان جهانی خود را بدست آورد. در آن زمان، قهرمانی در المپیک نیز به اندازه قهرمانی در جام جهانی حائز اهمیت بود. اما اروگوئه به شدت از غیبت تیمهای اروپایی ناراضی بود و به همین دلیل در مسابقات جام جهانی ۱۹۳۴ در ایتالیا و ۱۹۳۸ در فرانسه شرکت نکرد. این تیم مجدداً در سال ۱۹۵۰ به رقابتهای جهانی در برزیل بازگشت و در بازی مشهوری به نام «ماراکاناسو» پیروز شد تا تاریخ خود را در این زمینه غنیتر کند.
در نخستین فینال جام جهانی که در تابستان ۱۹۳۰ برگزار شد، واقعه عجیبی رخ داد. دو تیم فینالیست، اروگوئه و آرژانتین، داور بلژیکی را با خواستههایشان گیج کرده بودند. در آغاز بازی، هر تیم، خواهان استفاده از یک توپ متفاوت بود. لذا، داور تصمیم گرفت که در هر نیمه از یک توپ متفاوت استفاده کند. نیمه اول با توپ اروگوئهایها آغاز شد و آرژانتین توانست با نتیجه دو بر یک پیروز شود. اما در نیمه دوم، بازی با توپ آرژانتینیها دنبال شد و اروگوئه به بازی برگشت و توانست با نتیجه چهار بر دو مهمانش را شکست دهد و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کند.
