طرح نوین ایران در برابر مصر؛ آیا بار دیگر شگفتی بیرانوند را شاهد خواهیم بود
تساوی ارزشمندی که مقابل بلژیک به دست آمد نباید سبب اشتباه بزرگ تیم ملی ایران شود؛ نباید فکر کنیم که استراتژی دفاعی این بازی در برابر تمامی حریفان موثر خواهد بود.
تحصیل یک امتیاز برابر بلژیک، بدون شک یکی از دستاوردهای مهم سالهای اخیر تیم ملی ایران محسوب میشود. بازیکنان با تمام توان جنگیدند، تمرکز مثالزدنی داشتند، و یک ساختار دفاعی منسجم را ارائه دادند که نتیجهاش کسب یک امتیاز ارزشمند بود. با این حال، حالا که از احساسات آن بازی فاصله گرفتهایم، لازم است پرسش مهمی مطرح شود؛ آیا ایران قصد دارد برابر مصر دقیقاً همان استراتژی بازی با بلژیک را تکرار کند؟
تیم ملی در رویارویی با بلژیک بدون شکیک آرایش کاملاً دفاعی را کرد؛ به عقب برگشت، فضاها را تنگ کرد، با تکنیک «بکش زیرش» توپ را دور نگه داشت و اجازه داد تا حریف مالکیت و کنترل فضا را بدست گیرد. این تاکتیک در برابر بلژیک کارساز بود؛ اما یک علت محوری نیز داشت؛ علیرضا بیرانوند روز فوقالعادهای را در دوران ورزشیاش پشت سر گذاشت.
واقعیت این است که بیرانوند نمیتواند هر روز در سطح یاشین ظاهر شود. هیچ دروازهبانی در دنیا نمیتواند در تمامی مسابقات به همان شکلی بازی کند؛ بهويژه در برابر تیمهایی که به طور مداوم دروازه را تحت فشار قرار میدهند.
از سوی دیگر، مصریها تا به حال ثابت کردهاند که بهترین تیم گروه G هستند و ابزارهای متنوعی برای گلزنی دارند؛ از شوتهای از راه دور گرفته تا استفاده از فضاهای پشت مدافعان. اگر ایران باز هم تنها به دفاع و دور کردن توپ و ایستادگی تمرکز کند، ممکن است این بار نتیجه به طور قابل توجهی متفاوت باشد.
تساوی برابر بلژیک دستاوردی مهم بود؛ اما خطرناکتر از باخت، این است که تصور کنیم میتوانیم همان استراتژی را در برابر همه حریفان پیاده کنیم. تیم ملی برای رویارویی با مصر نیازمند یک طرح جدید است؛ نه فقط این امید که مجدداً بیرانوند معجزه کند.
