بزرگسالان نیز نیاز به بازی دارند، همانند کودکان!

بر اساس گزارش بهداشت نیوز، در میانسالی، لحظاتی که به بازی اختصاص می‌دهیم به تدریج کاهش می‌یابد و به جای آن، مشغولیت و جدیت جایگزین شور و شوق می‌شود. با این حال، شواهد قاطع نشان می‌دهد که بزرگسالان نیز از فواید بازی و سرگرمی بهره‌مند می‌شوند.

مطالعات نشان می‌دهد افرادی که به فعالیت‌های بازیگوشانه مشغول می‌شوند، به‌طرز مؤثرتری با استرس مقابله کرده، احساسات مثبت‌تری تجربه می‌کنند و در مواجهه با مشکلات، انعطاف‌پذیری بیشتری از خود نشان می‌دهند و در نهایت رضایت بیشتری از زندگی خود دارند.

تحقیقات انجام شده توسط اسکات دانکن، استاد سلامت جمعیت در دانشگاه فناوری اوکلند، و ملودی اسمیت، استاد علوم سلامت این دانشگاه در خصوص خانواده‌های نیوزیلندی، نحوه تأثیرپذیری حمایت از بازی‌های غیرساختاریافته بر کاهش استرس و ایجاد ارتباطات عمیق‌تر در بزرگسالان را نشان می‌دهد و نحوه ایجاد رهیافت بازیگوشانه در زندگی‌های روزمره خانوادگی را بررسی می‌کند.

در دنیای پر از مشغله کنونی، بازی ارائه‌دهنده ویژگی‌هایی اساسی است که تهدید به فراموشی آن‌ها وجود دارد؛ ویژگی‌هایی نظیر خودانگیختگی، هم‌نشینی و آزادی برای تفریح.

نوع بازی بزرگسالان ممکن است با بازی در دوران کودکی متفاوت باشد. این بار کمتر در معاملات با اسباب‌بازی‌ها یا بازی‌ها، بلکه بیشتر در نوعی از تعاملات با تجربیات روزمره تجلی می‌یابد.

بازی برای بزرگسالان می‌تواند فیزیکی، اجتماعی، خلاقانه یا تخیلی باشد. این فعالیت‌ها می‌توانند شامل حرکات بدنی، موسیقی، شوخی، داستان‌گویی، حل مسائل و یا صرفاً انجام کاری که ما را شاد می‌کند، باشند.

آنچه یک فعالیت را به بازی بدل می‌سازد، فقط شکل آن نیست، بلکه طرز تفکر پشت آن است. کنجکاوی، گشودگی و تمایل به مشارکت بدون انتظار از نتیجه خاص، نشانه‌های آن هستند. برای بزرگسالان، بازی معمولاً در لحظاتی از سرگرمی و اکتشاف است که از تعهدات و کار دورند.

مزایای بازی در زندگی بزرگسالان

تحقیقات اخیر، ارتباطی زیست‌عصبی ممکن بین بازیگوشی و بهبود وضعیت شناختی در بزرگسالان سالخورده را مشخص کرده است.

بازی به نوعی فضایی برای بازیابی چشم‌اندازها ایجاد می‌کند و ما را از فشارهای زندگی روزمره و الزامات عملکرد رها می‌سازد. این اقدام نه‌تنها به تنظیم استرس یاری می‌دهد، بلکه به حفظ تعادل عاطفی و کیفیت زندگی در بزرگسالی کمک می‌کند.

اهمیت بازی و بازیگوشی تنها به فرد محدود نمی‌شود. مشارکت در فعالیت‌های بازیگوشانه در بسترهای اجتماعی به ایجاد منابع عاطفی مشترک یاری می‌رساند و شیوه تعامل و ارتباط افراد را با یکدیگر در طول زمان تبیین می‌کند.

بازی و حرکات بازیگوشانه در بزرگسالان همراه با افزایش هوش هیجانی، از جمله توانایی درک و مدیریت احساسات در موقعیت‌های اجتماعی در ارتباط است.

مطالعات مشاهده‌ای نیز نشان می‌دهند که بزرگسالان شرکت‌کننده در فعالیت‌های بازی، در تعاملات خود با دیگران، احساس همدلی، تعادل و نگاه مثبت بیشتری از خود نشان می‌دهند و اسباب تقویت ارتباطات و تعلق اجتماعی را فراهم می‌آورند.

نکته کلیدی این است که بازی توانایی منحصر به فردی در عبور از مرزهای سنی دارد. همکاری بزرگسالان و کودکان در فعالیت‌های بازی به محو تفاوت‌های سنی و نقش‌ها منجر می‌شود و لذت و تعامل مشترک را به ارمغان می‌آورد.

تحقیقات هم‌چنین نشان می‌دهد که این تجربیات بین نسلی می‌تواند موجب تقویت ارتباطات، حمایت از تندرستی و کاهش کلیشه‌های سنی شود.

بازی به یک زبان مشترک تبدیل می‌شود که شکاف‌های سنی را که گاه به واسطه مدرنیته به وجود می‌آید، از میان برمی‌دارد.

این تحقیق به‌خوبی نشان می‌دهد که بازی‌های غیرساختاریافته در دنیای امروزی هم ممکن است و هم معنایی ارزشمند دارند و خانواده‌ها به منافع آن برای رشد کودکان و همچنین تقویت همکاری و رفاه عمومی اذعان دارند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی می‌تواند به‌عنوان یک عنصر طبیعی و معمول در زندگی خانوادگی و اجتماعی برجسته شود.

ضرورت فراهم کردن محیطی برای بازی در زندگی روزمره

اگر بازیگوشی و بازی در طول عمر انسان اهمیت دارند، محیط‌های زندگی باید از آن پشتیبانی کنند.

اما در حال حاضر، بسیاری از فضاهای عمومی به بازی به‌عنوان فعالیتی که عمدتاً مختص کودکان است، نگاه می‌کنند.

تحقیقات در زمینه طراحی شهری بر این نکته تأکید دارد که مؤثرترین مکان‌های بازی برای بزرگسالان، آن‌هایی هستند که خود را به‌عنوان مکان بازی معرفی نمی‌کنند، بلکه امکانات بازی را در بستر محیط‌های روزمره گنجانده‌اند.

عواملی نظیر پله‌های بزرگ و مرتفع، صندلی‌های تعاملی و مسیرهای پیچیده می‌توانند کاوش و حرکت را تسهیل کنند. در برخی شهرها، این شامل عناصر بازی بزرگ‌مقیاس است که در فضاهای عمومی گنجانده شده‌اند، مانند تاب‌های موسیقی که حرکات معمولی را به تجربیات تعاملی تبدیل می‌سازند.

با این حال، حتی با وجود این نمونه‌ها، طراحی‌های متمرکز بر بازی هنوز یک استثنا به شمار می‌روند و عمدتاً زیرساخت‌های موجود در فضاهای عمومی به محیط‌های کودکانه تخصیص داده شده است. طراحی شهرهایی که بازی‌های بزرگسالان را به‌عنوان بخشی از زندگی روزمره تلقی می‌کنند، می‌تواند سرمایه‌گذاری مهمی در ایجاد شمول، ارتباطات اجتماعی و رفاه همگانی به شمار آید.

محیط‌هایی که از بازی حمایت می‌کنند، فقط فیزیکی نیستند، بلکه اجتماعی نیز هستند. طراحی شهری می‌تواند بازی را تسهیل یا محدود کند و هنجارهای اجتماعی تعیین می‌کنند که آیا بازی به‌عنوان رفتاری قابل قبول در زندگی بزرگسالان شناخته می‌شود یا خیر.

زمانی که بازی به عنوان عملی ناپسند، بیهوده یا چیزی که باید از آن عذرخواهی کرد، تلقی گردد، به سرعت ناپدید می‌شود، اما وقتی رفتارهای بازیگوشانه به‌طور محتمل و عادی مشاهده شوند، جلب مشارکت دیگران آسان‌تر خواهد شد.

بازی غالباً به‌عنوان اموری جدا از زندگی بزرگسالی، محدود به دوران کودکی یا مختص لحظاتی نادر از اوقات فراغت شناخته می‌شود. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که بازی و بازیگوشی همچنان فراتر از مراحل اولیه زندگی اهمیت دارند.

از این رو، بازتعریف بازی به‌عنوان بخشی قانونی از زندگی بزرگسالان، افق‌های جدیدی را برای تفکر درباره رفاه در طول عمر گشوده است.