سیگنال‌هایی که نباید به گوش می‌رسیدند/ اشتباه بزرگ نظامی یا یک اقدام سری؟

به نقل از خبرآنلاین، یک پژوهشگر مستقل اهل کانادا به طور کاملاً تصادفی موفق به شناسایی سیگنال‌های متعلق به بیش از ۱۷۰ ماهواره استارشیلد شد که در جهت نادرست، در باند نادرست، و بدون هیچ‌گونه توافق بین‌المللی به زمین ارسال می‌شوند.

باند فرکانسی 2025–2110 مگاهرتز به موجب مقررات جهانی ITU به عنوان یک باند uplink در نظر گرفته می‌شود که به معنای ارسال پیام از زمین به فضا است، نه عکس آن. ولی اکنون ۱۷۰ ماهواره استارشیلد در همین باند مشغول فرستادن سیگنال‌های نیرومند به سطح زمین هستند. این امر در شرایط ایده‌آل به احتمال زیاد می‌تواند برای دریافت‌کننده‌های سازمان‌های نظیر ناسا، NOAA و حتی شبکه‌های خبری تلویزیونی ایجاد مزاحمت کند.

با این حال، هیچ گزارشی از شکایات رسمی در مورد این تداخل وجود ندارد که این موضوع سکوت عجیب و غریبی را به همراه دارد و به مسأله عمق و پیچیدگی بیشتری می‌بخشد.

شناسایی تصادفی یک سیگنال غیرقابل توجیه

اسکات تیلی، مهندس فناوری و رادیو اخترشناس غیرحرفه‌ای، به‌طور سوتی آنتن و باندی را به‌طور تصادفی تنظیم کرد و به ناگاه با سیگنال‌هایی روبرو شد که امیدوار بودند وجود ندارند. پس از تحلیل الگوی داپلر و مقایسه با داده‌های مداری جمع‌آوری‌شده توسط گروهی از ردیاب‌های آماتور، مشخص شد که این سیگنال‌ها از فرستنده‌های ناشناخته ای هستند که متعلق به ماهواره‌های استارشیلد می‌باشند.

تا به امروز، ۱۷۱ ماهواره از مجموع ۱۹۳ ماهواره موجود در منظومه استارشیلد، به ارسال این سیگنال‌ها ادامه می‌دهند.

قدرت این سیگنال‌ها به اندازه‌ای است که حتی یک ایستگاه خانگی کوچک هم قادر به دریافت آنهاست و این سوال را به وجود می‌آورد که هدف واقعی این ارتباط چیست؟ آیا این یک سیستم عملیاتی مخفی است؟ یا ممکن است از بخش‌هایی استفاده می‌کند که به‌طور عمومی معرفی نشده‌اند؟

این باند برای سازمان‌هایی نظیر ناسا و NOAA اهمیت حیاتی دارد. این نهادها از آن برای هدایت و کنترل مأموریت‌های فضایی، ارتباط با ماهواره‌های آب‌وهوایی، تلسکوپ‌های فضایی و دیگر سیستم‌های علمی بهره می‌برند. هر نوع ارسال غیر منتظره از فضا به زمین می‌تواند سیگنال‌های زمینی را که به ماهواره‌ها ارسال می‌شود، تحت تأثیر قرار دهد.

تیلی هشدار می‌دهد که حتی در صورت عدم وجود تداخل در حال حاضر، اصل موضوع رعایت نکردن شفافیت و اصول هماهنگی طیفی بین‌المللی همچنان حائز اهمیت است. این اصول به منظور جلوگیری از هرج و مرج در فضای اطراف طراحی شده‌اند.

کارشناسان حوزه رادیو طیف بر این باورند که سازمان‌های NRO و NTIA در ایالات متحده در سکوت کامل این ارسال‌ها را تأیید کرده‌اند. بسیاری از تصمیمات مرتبط با طیف مربوط به سیستم‌های امنیت ملی هرگز به صورت عمومی افشا نمی‌شوند.

اما مشکل از آنجا به‌وجود می‌آید که این شبکه ماهواره‌ای به شکلی جهانی فعالیت می‌کند. سیگنال‌های استارشیلد محدود به آمریکا و کانادا نیستند. احتمالاً همین الگو در اروپا، آسیا یا دیگر نقاط جهان نیز وجود دارد. با توجه به قوانین ITU، این موضوع باید به‌طور رسمی با کشورهای دیگر هماهنگ شود، اما هیچ نشانه‌ای از این هماهنگی وجود ندارد.

دقیقاً این نکته است که موجب شده تا بسیاری از افراد سؤالاتی را مطرح کنند که آیا این سیستم به طور سری سیگنال‌هایی را ارسال می‌کند که ماهیت آن‌ها هنوز اعلام نشده است و حتی در جهت نادرست می‌باشد؟

 آیا موقعیت‌یابی مخفی وجود دارد؟

تیلی معتقد است که پایداری، قدرت و تکرار سیگنال‌ها می‌تواند پتانسیل مربوط به کاربردهای PNT (موقعیت، ناوبری و زمان‌بندی) را فراهم کند. این به معنای طراحی عمدی نیست، اما نشان‌دهنده این است که این شبکه می‌تواند به‌صورت فرصت‌طلبانه به چنین کاربردهایی برای نیروهای “دوست” در مناطق متنازع و یا حتی برای بازیگران ثالث ارائه دهد.

در نهایت، موضوع تنها مربوط به یک سیگنال اشتباه نیست. موضوع اصلی این است که وقتی ارائه‌های رسمی، توضیحات واضحی ارائه نمی‌دهند… وقتی هماهنگی بین‌المللی صورت نمی‌گیرد… و وقتی ۱۷۱ ماهواره اقدام به ارسال اطلاعاتی می‌کنند که نباید انجام دهند… دقیقاً چه مسأله‌ای در فضا در حال وقوع است؟

هیچ پاسخ روشنی وجود ندارد و شاید همین سکوت، بزرگترین پیام ماجرا باشد.

۵۸۵۸