یافتههای تازه در رابطه با بیماری پارکینسون
“`html
بهگزارش سازمان حفاظت محیطزیست ایالات متحده، تریکلرواتیلن که به اختصار «تیسیئی» نامیده میشود، یک حلال کلردار است که بیشتر در فرآیندهای چربیزدایی قطعات فلزی و همچنین در زمینههای صنعتی به کار میرود.
پژوهشگران حوزه عصبشناسی در یک تحقیق تازه، ارتباطی میان مواجهه با ماده «تریکلرواتیلن» (TCE) و خطر اندکی برای ابتلا به بیماری پارکینسون یافتهاند که این خطر قابل اندازهگیری است.
به نقل از جماران، مطابق اطلاعات ارائهشده از سوی سازمان حفاظت محیطزیست آمریکا، تریکلرواتیلن، یا همان «تیسیئی»، عمدتاً به عنوان یک حلال کلردار در صنایع برای پاکسازی و چربیزدایی اجزای فلزی به کار میرود.
ایسنا گزارش میدهد؛ بر اساس قانون «کنترل مواد سمی»، این ترکیب به دلیل وجود خطرات جدی برای کبد، کلیهها و سیستم لنفاوی (که در نتیجه میتواند به افزایش احتمال سرطانهای مرتبط بی انجامد) تحت نظارت قرار دارد و همچنین با آسیب به سیستم عصبی مرکزی، سیستم ایمنی بدن، ارگانهای تولیدمثل و عوارضی از بدو تولد پیوند خورده است.
این ماده شیمیایی در محیطهای مختلف از جمله هوا، آب و خاک در بسیاری از مناطق ایالات متحده شناسایی شده است.
پژوهشگران مؤسسه عصبشناسی «بارو» واقع در آریزونا، دادههای مربوط به تقریباً ۲۲۲ هزار فرد مسن مبتلا به پارکینسون و بیش از ۱.۱ میلیون فرد سالم را مورد بررسی قرار داده و آنها را با محل سکونت بیماران در ارتباط با نزدیکی یا فاصله از مراکز انتشار تیسیئی مقایسه کردند.
دکتر «بریتنی کریژانوفسکی»، استادیار عصبشناسی در دانشگاه بارو، اعلام کرد که ما رابطهای میان غلظت تیسیئی در محیط و خطر ابتلا به پارکینسون در سطح کشور کشف کردیم، بهویژه در افرادی که در نزدیکی تاسیسات صنعتی تولیدکننده این ماده سکونت داشتند.
کریژانوفسکی تاکید کرده است که این تحقیق بهصورت مشاهدهای بوده و به هیچوجه اثبات نمیکند که تیسیئی یک عامل مستقیم در ایجاد پارکینسون است؛ همچنین دادهها تنها از میان افراد سالخورده بیمه شده گردآوری شده و شامل موارد پارکینسون زودرس نمیشود.
در همین راستا، دکتر «آرون النبوگن»، متخصص اختلالات حرکتی در مؤسسه عصبشناسی میشیگان، خاطرنشان ساخت که نتایج این تحقیقات چندان جدید نیست. او میگوید که نخستین گزارش از یک مورد پارکینسون مرتبط با تریکلرواتیلن به سال ۱۹۶۹ برمیگردد و این ترکیب در خشکشوییها و بهعنوان حلال در صنایع و مصارف خانگی نیز استفاده میشود. با این حال، او بر این باور است که تیسیئی تنها یکی از چندین عامل شیمیایی است که در بروز پارکینسون نقش دارد.
بر اساس گزارش ایندیپندنت، دکتر «گای شوارتز»، مدیر مرکز اختلالات حرکتی در دانشگاه پزشکی استونی بروک واقع در نیویورک، نیز هشدار میدهد که تیسیئی مادهای است که در بسیاری از مکانها وجود دارد و حتی در محصولات نظافتی، چسبها، جوهرها، صابونها، کاغذ و پلاستیک یافت میشود. او خاطرنشان میکند که بهنظر میرسد تماس طولانیمدت با مقادیر کمی از این ماده در طول سالها یا دههها میتواند به زنجیرهای از واکنشهای شیمیایی در مغز منجر شود که در نهایت به مرگ زودرس سلولهای عصبی، نظیر آنچه در بیماری پارکینسون مشاهده میشود، منتهی گردد.
او همچنین به یادآوری میپردازد که تیسیئی تنها عامل خطر نیست و احتمالاً ترکیب چند نوروتوکسین در بروز این بیماری دخالت دارد.
پژوهشگران خاطرنشان کردهاند که امروزه محدودیت تماس با تیسیئی دشوار است، اما بهرهگیری از دستگاههای تصفیه هوا، فیلترهای آب و اجتناب از استفاده از بطریهای پلاستیکی میتواند بهعنوان راهکارهایی مؤثر به حساب آید.
کریژانوفسکی پیشنهاد میدهد که افراد باید از مطالعات موجود در مورد ارتباط میان تیسیئی و پارکینسون آگاهی داشته باشند و بررسی کنند که آیا این ماده در منطقه سكونت آنان مشاهده شده است یا خیر. در صورت اینچنین، آنان میتوانند با گروههای محلی برای کاهش آلودگی و پاکسازی محیط زیست همکاری کنند.
این مطالعه در مجله مغز و اعصاب (Neurology) منتشر شده است.
“`
