۶ نکته جذاب درباره پرونده پژمان جمشیدی

خبر مربوط به بازداشت پژمان جمشیدی، یکی از بازیگران برجسته سینما در ایران، در روز گذشته به مسأله‌ای مهم و وسیع تبدیل شد. با اینکه مطابق قوانین، نام بردن از متهم تا زمانی که اتهامات ثابت نشود، غیرمجاز است، اما شهرت و محبوبیت این سوپراستار در عرصه کمدی، اجازه نداد که نه فقط نام او بلکه اتهام سنگینش، یعنی تجاوز، نیز پنهان بماند.

در این زمینه، نکات زیر دارای اهمیت ویژه‌ای است:

۱ – امید داریم که اتهام مطرح‌شده علیه پژمان جمشیدی، حقیقت نداشته باشد؛ نخست به دلیل اینکه نگرانی‌ها در مورد آسیب دیدن یک دختر جوان برطرف شود و دوم اینکه ذهنیت ملتی که با تماشای آثار او لذت برده، به چنین مفهومی چون تجاوز دچار آلودگی نشود.

۲ – آنچه که مشخص است این است که تاکنون هیچ دلیلی برای اثبات اتهام علیه پژمان جمشیدی وجود ندارد؛ اتهام تجاوز یکی از سنگین‌ترین اتهامات در هر جامعه‌ای محسوب می‌شود و مجازات‌های سختی را به همراه دارد. باید مراقب باشیم که به صرف شنیده‌ها و مطالب ارائه‌شده توسط رسانه‌ها، قضاوت نکنیم. هیچ‌یک از ما حتی یک نگاه به پرونده پژمان جمشیدی نداشته‌ایم، پس چگونه می‌توانیم با اطمینان بگوییم که او دست به چنین عمل زشتی زده است؟ فقط می‌توانیم درباره “ادعای مرتبط با این مسئله” صحبت کنیم؛ و فراتر از این، بی‌اخلاقی است.

۳ – در عین حال، نباید شهرت و احتمالاً نفوذ او به روند قانونی لطمه‌ای وارد کند؛ برعکس، قضات باید در مواجهه با افراد مشهور که رفتارهای مجرمانه از خود نشان می‌دهند، اراده‌ای قوی‌تر از خود نشان دهند؛ به‌ویژه در این مورد که پای دختر جوانی در میان است که ممکن است اگر مورد تعرض قرار گرفته باشد، حق او باید به‌خوبی احقاق شود. در صورتی که جرم پژمان جمشیدی ثابت گردد، باید شدیدترین مجازات‌ها برای او اعمال گردد و در این خصوص هیچ‌گونه درنگی نباید وجود داشته باشد.

۴ – به نظر می‌رسد پرونده پژمان جمشیدی مدتی مریض بوده است، اما انتشار گسترده خبرهای مربوط به آن و بازداشت او در این زمان خاص، می‌تواند محل بحث‌وگفت‌وگو باشد: ممکن است قاضی به مرحله‌ای از اطمینان در پرونده رسیده باشد که او را به بازداشت متقاعد کرده است و یا به خواسته‌های حاشیه‌ای چون جنجال‌های مربوط به فیلم عروسی دختر شمخانی، توجه می‌شود.

اطلاع‌رسانی به‌صورت حرفه‌ای در این حوزه می‌تواند شایعات و گمانه‌زنی‌های نادرست را کاهش دهد.

۵ – این نکته به‌خصوص مربوط به پرونده پژمان جمشیدی نیست و نکته‌ای کلی است که هم برای جامعه و هم برای قضات و پلیس باید در نظر گرفته شود:

برخی از زنان و دختران، با رضایت نقش از طرفین، در روابط نامشروع با مردان وارد می‌شوند و در ادامه‌ی آن نیز روابط جنسی را ادامه می‌دهند. اما زمانی که روابط آن‌ها دچار مشکل می‌شود، به راحتی خود را قربانی معرفی می‌کنند و به بهانه‌ی تعرض متهم می‌شوند!

دوستی در خصوص پرونده‌ای صحبت می‌کرد که در آن زنی به رابطه جنسی با چهره‌های معروف می‌پردازد و به آن‌ها می‌گوید که فانتزی جنسی‌اش این است که در حین رابطه، دست و پایش بسته شود و به صورت خشن با او رفتار گردد. مردان نیز این خواسته را می‌پذیرند، بی‌آنکه بدانند او به‌طور مخفیانه از این صحنه‌های به‌ظاهر خشن تصویر برداری می‌کند تا بعدها با همین فیلم‌ها او را به تجاوز متهم کند و از او درخواست حق‌السکوت نماید.

هرچند که رابطه‌ی جنسی نامشروع، چه در قالب تجاوز باشد و چه با رضایت طرفین، از نظر اخلاقی ناپسند و مذموم است، اما در عرف، قانون و شرع تفاوت اساسی میان زنی که با اختیار خود وارد رابطه جنسی شده است و فردی که به زور او را به جایی کشانده و با او رابطه برقرار کرده وجود دارد.

به یاد داشته باشیم که همان‌طور که مردان فاسدی که زنان را قربانی امیال خود می‌کنند، کم نیستند، زنان شیطانی که با استفاده از جاذبه‌های جنسی خود، به دنبال ارتقاء موقعیت یا آسیب زدن به دیگران هستند نیز وجود دارند. گناه و فساد نمی‌دانند که مرد و زن ندارند.

۶ – با در نظر گرفتن اینکه پرونده پژمان جمشیدی در رسانه‌ها به‌ویژه در بین افرادی که خبرخوان نیستند نیز منتشر شده، لازم است قوه قضائیه با احتیاط و ملاحظات علمی و حقوقی، و با استفاده از سالم‌ترین و پاک‌ترین قضات، در رسیدگی به این پرونده سرعت بخشد. این اقدام به این دلیل است که اگر جرمی واقع نشده باشد، شان شخص مورد اتهام بازگردانده شود و در صورت اثبات تعرض، بایستی به‌گونه‌ای قاطعانه برخورد کند که او عبرتی برای سایرین شود و کسی جرأت نکند دست به نیل ناپسند به زنان و دختران این سرزمین بزند.