دایان کیتون؛ الگوی زن مستقل، باهوش و الهامبخش نسل جوان
دایان کیتون برای نخستین بار در سال ۱۹۶۸ به صحنه آمد و در یک نمایش موزیکال با عنوان «مو» ایفای نقش کرد. سپس به گروه بازیگران نمایش «دوباره بنواز، سام» به کارگردانی وودی آلن (۱۹۷۰) پیوست و در نسخه سینمایی این اثر در سال ۱۹۷۲ نیز به بازی پرداخت. این همکاری به شروع یک رابطه حرفهای و عاطفی با آلن انجامید که در نهایت به ساخت هشت فیلم منتهی شد. این فیلمها شامل شخصیتهای زن کمهوش و کمدی در آثار «خوابگرد» (۱۹۷۳) و «عشق و مرگ» (۱۹۷۵) تا شاهکار «انی هال» (۱۹۷۷) میباشد که کیتون برای این نقش، برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد. آلن این فیلم را مخصوص او نوشت. نمایشش در این فیلم نمایانگر مهارت او بهعنوان خوانندهای با صدای گیرایی بود و به او سبکی ویژه و خاص بخشید؛ بهگونهای که او به نماد مدی منحصر به فردی تبدیل شد و بسیاری از دختران تحت تأثیر سبک پوشش مردانهاش — شامل کراوات و جلیقه — قرار گرفتند. کیتون دوباره به همکاری با آلن پرداخته و در نقشهایی جدیتر و با شخصیتی سرد در فیلمهای «داخلیها» (۱۹۷۸) و «منهتن» (۱۹۷۹) درخشید.
هرچند عمده شهرت او در کمدیها است، اما کیتون اجازه نداد فقط در این قالب بماند و به یکی از زنان بارز در سهگانه «پدرخوانده» به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا تبدیل شد. علاوه بر این، او در فیلمهای دیگری نظیر «در جستوجوی آقای گودبار» (۱۹۷۷)، «به ماه شلیک کن» (۱۹۸۲)، «دخترک طبلزن» (۱۹۸۴) و «خانم سوفل» (۱۹۸۴) نشان داد که بازیگری تواناست.
پس از پایان همکاریاش با وودی آلن، با وارن بیتی آشنا شد و در فیلم «سرخها» (۱۹۸۱) به عنوان روزنامهنگار لوئیز برایانت ظاهر شد. این نقش ثابت کرد که او فراتر از یک کمدیکار است و نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر زن نیز شد.
در سالهای بعد، کیتون به نقشهای شوخطبع، اما با همراهی ملودرام بازگشت، که یکی از آنها فیلم «جنایتهای دل» (۱۹۸۶) بود. او دوباره در «راز جنایت منهتن» (۱۹۹۳) با آلن همکاری کرده و سپس در کمدی عاشقانه «یکی باید کوتاه بیاد» (۲۰۰۳) در کنار جک نیکلسون جلب توجه کرد. در دو دهه اخیر، با وجود افزایش سن، او در کمدیهای رمانتیک مختلفی شرکت کرد که به روابط عاشقانه میان دو بزرگسال میپرداختند. حقیقت این است که این فیلمها به وجود نمیآمدند اگر بازیگری همچون کیتون همدل و متعهد به بازی در آنها نبود. بنابراین، او در گسترش مرزهای کمدی رمانتیک که معمولاً به عنوان ژانری مناسب جوانان شناخته میشود، در دو دهه گذشته نقش بسزایی ایفا کرد.
کیتون نماد استقلال، نشاط و دانایی بود که بهخوبی از قابلیتهایش آگاه بود و الهامبخش نسلهای جوان، به ویژه دختران جوان در دنیای سینما و جامعه محسوب میشود.
