دلایل ناکامی دوباره سوپرانقلابی‌ها چیست؟
احمد راستینه، نماینده شهرکرد و از اعضای جبهه پایداری، تنها موفق به کسب سی و هشت رای شد. این در حالی است که در فضای مجازی، موجی از پیامک‌ها و تبلیغات منفی علیه قالیباف به راه افتاده بود تا نمایندگان را از او منصرف کند.
شایان ذکر است که در مراحل قبلی ات هیات رئیسه مجلس دوازدهم، مجتبی ذوالنوری، نماینده قم با ۶۰ رأی در مقابل ۱۹۸، و منوچهر متکی، نماینده تهران و وزیر اسبق امور خارجه، که تنها ۵ رأی کسب کرد، با محمدباقر قالیباف وارد رقابت شده بودند.
نظام پارلمانی به عنوان یکی از بسترهای اصلی برای نوآوری و تحول در جوامع مختلف شناخته می‌شود، اما سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا سوپرانقلابی‌ها هرگز نتوانسته‌اند نظر اکثریت پارلمان را جلب نمایند؟ آیا این دلیلی جز این دارد که نگرش آنها بیشتر محدود و محفلی است و نه فراگیر و ملی؟
بهانه‌ها برای دیگران به نظر سوپرانقلابی‌ها پذیرفتنی نیست. سوپرانقلابی‌ها در مجلس از آزادی عملی نزدیک به مطلق برخوردارند و چند نفر از آنها به طور تقریبی مجلس را به مرکز تولیدات ویدئویی در فضای مجازی تبدیل کرده‌اند.
از سوی دیگر، بیرون از مجلس نیز سوپرانقلابی‌ها به رسانه‌ها، تریبون‌ها و پلتفرم‌های مخصوص به خود دسترسی دارند و حتی صداوسیما نیز در این زمینه هماهنگ با آنها است. با اینکه آنها امکانات زیادی دارند، این سوال باقی است که چه دلیلی دارد نتوانستند حتی آرای همکاران خود در مجلس را جلب کنند؟ این در حالی است که دو سال از همکاری‌شان گذشت.
سوپر انقلابی‌ها از قدرت عمل تقریباً کامل برخوردارند و چند تن از آنان، عملاً به تولید محتوا و برنامه‌سازی در فضای مجازی پرداخته‌اند. این در حالیست که صداوسیما نیز با آنها همسو است، اما همچنان نتوانسته‌اند آرای همکاران خود را کسب کنند. در این چارچوب، چگونه می‌توان انتظار داشت که تفکر سوپرانقلابی نماینده واقعی “مردم ایران” باشد؟ و اگر آنها بتوانند به سلیقه و دیدگاه خود کاملاً حاکم شوند، چه آینده‌ای برای کشور متصور است؟
جریان سوپرانقلابی پیش از این ادعا کرده بود که دکتر قالیباف مخالف قانون جنجالی عفاف و حجاب است، و حال با این نتیجه قاطع نمایندگان، موضع اکثریت مجلس در برابر یکی از مسائل جنجالی و دوقطبی‌های موجود در کشور روشن شده است.
بدون تردید، یکی از راه‌های برقراری آرامش سیاسی در جوامع امروزی این است که سوپرانقلابی‌ها، مشابه سایر گروه‌ها، به حق و سهم خود قانع باشند و برای دگرگون کردن فضای سیاسی تلاش نکنند و تلاش نمایند محصولات محفلی خود را به عنوان اصل نظام و انقلاب عرضه نکنند.
با وجود این که جریان سوپرانقلابی به عنوان “صدای بلند” شناخته می‌شود، چرا هرگز به خودشان شک نکرده‌اند که ممکن است راه را اشتباه رفته باشند و “زمین” به خودی خود دچار اشکال نیست؟ آیا شکست‌های نظیر این بار دیگر تکرار خواهد شد؟
