قلعه نویی با این فهرست، فرصتهای خود را در جام جهانی محدود کرد
این تیم ملی در مواجهه با روشهای بازی که به پرس سنگین نیاز دارند، با چالشهایی روبرو خواهد شد.
تیم ملی ایران با سن متوسط ۲۹ سال، یکی از تیمهای مسنتر در رقابتهای جام جهانی به شمار میرود و براثر سن بالای بازیکنان اصلی، گزینههای تاکتیکی مربیان محدود شده است. سیستمهایی که مستلزم داشتن بازیکنان پرتحرک هستند، در تیم ملی ما کمبود جدی دارند. اما اگر تیم ملی ناچار به اجرای پرس سنگین شود، کدامیک از بازیکنان کنونی میتوانند حتی برای ۶۰ دقیقه این روش را به کار گیرند؟
در میان بازیکنان حاضر در اردو، تنها فرد دارای قابلیت لازم برای این سبک، جوانترین عضو تیم ملی، امیر محمد رزاقی نیا است. بازیکنی که نحوهٔ اجرای این سبک را از ساپینتو آموخته و با این شیوهی بازی به خوبی آشنایی دارد. فوتبال امروزی که بیشتر رقبا در جام جهانی از آن بهره میبرند.
با این حال، فوتبال یک ورزش گروهی است و به تعداد بیشتری از اینگونه بازیکنان نیاز داریم. بهترین نتایج ما در جام جهانی ۲۰۱۸ بهدست آمد، زمانی که کیروش جوانترین تیم چند سال اخیر را به روسیه هدایت کرد. این مربی پرتغالی با اتکاء بر آمادگی و انگیزه بازیکنان جوان، با تاکتیک پرس سنگین، موفق به مختل کردن بازی تیمهای قویتری مانند پرتغال، اسپانیا و مراکش شد و در گروه مرگ، ۴ امتیاز کسب کرد. متأسفانه، بدشانسی باعث شد تا گل عزت اللهی مردود اعلام شود و صعود از دست برود.
اما چهار سال بعد، در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، خود کارلوس نیز نتوانست از گذر زمان فرار کند و با تیمی که تنها ۴ سال پیرتر شده بود، موفقیتی کسب نکرد.
در دوره کیروش، مهاجمان در خط اول پرس بیشترین میزان دوندگی را داشتند، در حالی که از مهاجمان مسنتر فعلی چنین انتظاری غیرمعقول بهنظر میرسد.
وعدهای که قلعه نویی در خصوص جوانگرایی داده بود، به تحقق نپیوست و این موضوع گزینههایش برای برخی سبکها را محدود کرد. او میتوانست در این ۴ سال بهراحتی چند بازیکن جوان برای تیمش پرورش دهد، اما اکنون با همان ساختار دهه گذشته و با ۴ سال افزایش سن، در پی ایجاد شگفتی در جام جهانی است.
