این نوع پیادهروی تنش را از محیط خارج میسازد
شیوهای که در آن فرد به صورت صاف و ایستاده راه میرود، به گونهای که هیچ خمیدگیای در کمر یا گردن مشاهده نمیشود، میتواند به طرز چشمگیری واکنش بدن و ذهن را در برابر استرس تعدیل کند. این پژوهش با شرکت ۷۳ بزرگسال انجام شده است؛ از این افراد درخواست شده بود تا در حین مواجهه با موقعیتهای استرسزا بهطور راست و بدون خمیدگی راه بروند. نتایج نشان داد که فیزیولوژی و حالت روحی افرادی که به صورت صاف حرکت میکردند، نسبت به کسانی که خمیده راه میرفتند، آرامتر و پایدارتر بود.
محققان این مطالعه که در نیوزیلند انجام شده، تأثیرات فوری را مورد بررسی قرار دادند و به تغییرات کوتاهمدت اشاره کردند؛ نکته اصلی این است که اصلاحات جزئی در وضعیت بدن میتوانند در لحظه تأثیر زیادی داشته باشند.
این نظریه به ارتباط بین حرکات بدن و احساسات و افکار اشاره دارد. وضعیت بدن یکی از بارزترین نشانههایی است که میتواند از سوی بدن ارسال شود. موقعیت شانهها، نحوه قرارگیری سر و چگونگی حرکت بازوها، همگی اطلاعاتی را به سیستم عصبی ارسال میکنند.
در این تحقیق، ابتدا وضعیت خلقوخوی اولیه و نشانههای فیزیکی ناشی از استرس شرکتکنندگان اندازهگیری شد و سپس آنان بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند تا در شرایط کنونی، با روشهای معمول خود راه بروند. در حین این حرکت، شرکتکنندگان با همان چالشهای استرسی مواجه شدند که در بسیاری از پژوهشها مورد استفاده قرار میگیرد. آن دسته از افراد که بدون خمیدگی راه میرفتند، نسبت به کسانی که به حالت قوز کرده بودند، گزارش دادند که تجربه کمتری از نشانههای منفی، خوابآلودگی و درد داشتند. همچنین، احساس قدرت بیشتری نیز در خود حس کردند. این گروه نشان دادند که از نظر فیزیکی دارای فشار خون سیستولیک کمتری بودند و دمای بدنشان نیز کمی پایینتر بود.
در حالی که وضعیت بدن نمیتواند بهجای درمان، دارو، خواب یا حمایت اجتماعی عمل کند، اما میتواند در لحظات فشار کمککننده باشد. این نتایج در یک تحقیق مختصر و با احتیاط بهدست آمده است. محققان بر ارتباط بین بدن و ذهن در زمان استرس تأکید کردند.
اگر میخواهید این روش را امتحان کنید، به اصول سادهای در مورد وضعیت ایستادن خود فکر کنید هنگام راه رفتن. سرتان را صاف نگهدارید، به جلو نگاه کنید، اجازه دهید بازوهایتان به آرامی حرکت کنند و جناغ سینهتان را کمی بالا نگه دارید، بدون اینکه کمرتان قوس داشته باشد.
در هنگام مواجهه با استرسهای روزمره، از این تکنیک استفاده کنید، زیرا این تنظیمات ساده میتوانند بهعنوان یک ریست کردن برای بدن در حین مدیریت استرس عمل کنند.
پژوهشهای آینده باید این تغییرات در وضعیت بدن را برای مدت طولانیتر از چند دقیقه، بلکه در طول هفتهها و ماهها بررسی کنند. آزمایشهای عملی در محیط مدرسه، محل کار و خانه میتواند تأثیرات این تغییرات را بهتر مشخص کند.
علاوه بر این، محققان میبایست به بررسی سنین و شرایط سلامتی متفاوت بپردازند. واکنش نوجوانان، بزرگترها و افرادی که به درد مزمن مبتلا هستند، ممکن است با یکدیگر متفاوت باشد. این نتایج میتواند به ترسیم نقشهای از مهمترین نشانهها در وضعیت بدنی کمک کند. زاویه سر، وضعیت شانه و ریتم راه رفتن ممکن است تأثیرات یکسانی نداشته باشند.
بر اساس گزارش سایت ارث، در نهایت، توسعه اقداماتی در زمینه فیزیولوژی میتواند گام مهمی باشد. نظارت بر تغییرپذیری ضربان قلب، سطح کورتیزول و الگوهای تنفس به همراه فشار خون و رسانایی پوست، یک تصویر کامل از وضعیت جسمی فراهم میآورد.
این پژوهش در مجله رفتار درمانی و تجربی منتشر شده است.
